Tomik II

Diagram Venna

Nie brzuch lecz czaszka goduje,

cierpi, gdy pusta flaszka.

Na własne życzenie

budzi cię cierpienie.

Głównie w stresie,

wiesz że szkodzi,

ale chce się.

Pijesz przy zupie,

w brzuchu nie chlupie.

Nikt nikomu nie zabrania,

wypić do drugiego dania.

A pod deser to nie pije tylko leser.

Nie bimberek, likier lepszy pod deserek.

Bo rozmowa jak roślina,

także zdechnie,

gdy gospodarz polać nie chce.

Kto już na tym poprzestanie,

dzikiej pasji nie dostanie.

Do domu taksówką wraca,

nigdy rano nie ma kaca.

A kogo dziwią wypadki, niech się dowie,

że alkomat to się instaluje w głowie.

Nic tak myśli nie rozprasza

jak ta polska wóda nasza.

Po zakrapianej libacji

rozum zapada

w stan hibernacji.

O pijackiej ekspresji.

Zaczyna się w piano,

przechodzi w forte,

a kończy pijano.

Na pewnym weselu.

By na weselu nie czuć się jak w matni,

powagę radzę też zostawić w szatni.

*

Kiedy się wstawi ględzeniem się trudzi,

pół biedy, gdy rozśmieszy, gorzej, gdy zanudzi.

Chciał wygłosić mowę precyzyjną, krótką

ale… zakropił się wódką.

Żona mu mikrofon odebrała,

i tak powiedziała: mój mąż tak długo ględzi,

zaraz mnie w nerwicę wpędzi.

I bardzo dobrze, że tak się stało,

wesele nieźle się zapamiętało.

Czasem też i z flaszki, wylatują fraszki.

Więcej fantazji niżeli wódy,

bezpiecznie trafisz do swojej budy.

*

Z przemianą materii, tak jak na loterii,

bo gdy się wypije a i dobrze zje,

jeden woli dumać, drugi skakać chce.

Towarzystwo, co się szanuje, wodzireja nie potrzebuje.

Sami wiedzą, co ma być, kiedy śpiewać, kiedy pić.

Bardzo dobrze wiedzą przecie, czy pod stołem lepiej zasnąć,

czy na stole przy kotlecie.

Dwóch hydraulików szambo gdzieś kopało,

po zaliczce się zalało i w szambie trzeźwiało.

Gdy za wcześnie dasz się napić,

pracownika możesz stracić.

Do kipera win

Mlaska jak prosiaczek wysublimowany oceniając smaczek.

Niucha, mlaska, pluje, zanim smak wyczuje.

Przy eleganckim stole smaku gość nie poczuje,

bo nie mlaska i nie pluje.

Zamienili na butlach winne etykiety,

smakowały ludziom gorsze wina niestety.

Ale to nie jest kipera wina,

on ma specjalne kubki do wina.

Do sommeliera

Obrazili Jurka, wina Mazurka,

nie wypali rurka, wina Mazurka.

nie łączy komórka, wina Mazurka.

Bardzo zabawne są winne smaki, no bo ich opis nie byle jaki.

Sto lat winku stuknie, ma szatę lub suknię.

Fakturę wina także szanują, bo aż jedwabiem ją opisują.

A zapachy pierwszorzędne, są dopiero trzeciorzędne.

Lekkość w budowie a ciężkość w mocy,

lepiej to zrozumiem po przespanej nocy.

Dobierają wina dystyngowanego do sera taniego.

Piękna poezja o smaku jego.

Są na to dowody, że wódka to duch jest dodany do wody.

Lecz wódka to jucha, tylko przy umiarze poprawia nam ducha.

Nie wlewaj wódy do brzucha, by pokrzepić swego ducha,

drobne zwycięstwa nad sobą, także wzmocnić ducha mogą.

Duch to termin jest umowny, więc zalany też duchowny.

Różnie z nami duch poczyna, jeden kuma, drugi kima.

Moje kubki nie są winne,

lubię płyny wyskokowe,

ale te zupełnie inne.

Nie ustrzegę się sarkazmu,

gdy mam wybór wódę wolę,

lepszy orgazm od marazmu.

Do smaków win nie czuję bluesa,

bo mój rodowód nie od Bachusa.

Marzenie higienisty,

kieliszeczek czystej.

Z bimbru róbcie smaków zlewki,

czystej szkoda na nalewki.

Wtedy piję drinka,

gdy na mocny trunek

nie leci mi ślinka.

Na kaca odporność,

to brzucha wyporność.

Zawsze po Sylwestrze,

w Nowym Roku wraca

Światowy Dzień Kaca.

Od forsy barter jest dużo lepszy,

towar za towar, oni zakąskę

a my im browar.

„Duch Puszczy” to tytuł, książka o Indianach,

dawno temu znana lecz już zapomniana.

Dziś to bimbrownia, w puszczy Knyszyńskiej

przez służbę celną rozpracowana.

To nie tylko picie

lecz brak sztuki picia

prowadzi do kicia.

Płyny różne, z naczyń wielu wytrzymuje je niewielu.

Mieszaliśmy wódę z winem, no to rankiem klina klinem.

Rankiem trochę jest niedoli, po mieszadłach łeb nas boli.

Albo poglądy się zacierają,

albo w powietrzu krzesła latają,

tak się przy wódzie dyskusje mają.

Wyjeżdżasz autem z garażu,

nie pij nawet dla kurażu.

Usprawiedliwienie

Zawsze muszę sięgnąć dna,

lecz to nie jest moja wina,

takie już mam DNA.

Człowiek jak butelka,

jeżeli ma szyjkę,

to wymaga lejka.

Czemu mięsożerny człowiek krócej żyje?

Bo przy owocach i przy warzywach

mniej wódy pije.

A Beatka zawsze trzeźwa nie pijana,

nigdy ona nie zalana.

Po rumuńsku jest pijana.

Zapytam bez ogródek, skąd tak duże różnice

między kosztem produkcji a cenami wódek?

Dadzą jej nazwę, zrobią z pszenicy,

na górnej półce się zakotwiczy.

Gorsza już jakość, to niżej spada,

więc nazwę znowu zmienić wypada.

Producent wódy bardzo się stara,

aby od produktu droższa była tara,

więc i alkohol chętnie on schowa

w butli o kształcie kałasznikowa.

Nic nie warta piwa krzynka,

znacznie lepsza cała skrzynka.

Mnie rozum nie znika,

by tą samą ilość alkoholu wchłonąć,

nie muszę tak często opróżniać zbiornika.

W poniedziałek leczysz kaca.

Wtorek, środa, czwartek, piątek

w te dni zawsze nudna praca.

A w sobotę i niedzielę

znowu w głowie się przewraca.

I tak miesiąc za miesiącem

życie w gówno się obraca.

Wódę wychlać, jeden litra, drugi kwartę,

tylko tyle nasze życie bywa warte?

Wokół pijane koty,

samotnie się czuje

umiar wśród głupoty.

Kiedy na trunek przyjdzie ochota,

pamiętaj, że umiar to największa cnota.

Powinni ludzie wznosić ołtarze,

najważniejszemu słowu „Umiarze”.

Do podróżnika.

Prawdziwie żyje wielu gości,

gdy umierają z ciekawości.

Niejeden wrażeń im zazdrości.

*

Ciekawość, obawa

najlepsza zabawa.

Choć jest takie drzewo, co sandały rodzi

on ich nie zrywa, on boso chodzi.

*

Śmierć dla niego nie jest kosą, po tropikach łazi boso.

Uczy go tam dzikie bractwo, jak pożerać ma robactwo.

*

Nikt mu nie da w dziób,

twardy ma charakter i podeszwy stóp.

*

To wywyższa,

gdy ciekawość

strach przewyższa.

Dojrzałość wśród młodych wtedy się zaczyna,

gdy kończy się puszek i rośnie szczecina.

Bywa też, że w puszek zmienia się szczecina

u tych, co by chcieli pozbyć się Szczecina.

*

Raz pochwali raz przyłoży,

obiektywny obraz złoży.

Jeden podróżnikiem,

a drugi trawnika

chętnym niewolnikiem.

Do podróżniczki

Ogromną falą w morzu się wścieka,

z ziemi źródełkiem, z oka wycieka.

Z chmury spogląda, w okna zagląda,

z czajnika dmucha, włazi do brzucha,

i z parowozu też mocno bucha.

Zupę pitrasi, pożar ugasi,

wymywa złoto, robi też błoto.

Wszystko rozpuszcza, bardzo się puszcza,

raz jest łagodna, a raz jest krewka,

wielki podróżnik, choć mała mewka.

Wystarczające są więc powody,

w księdze rekordów pierwszeństwo przyznać

takiej maleńkiej kropelce wody!

*

Finezja wiersza na tym polega,

że brzydki rym w nim nam nie dolega,

kto tego rymu nie kapnie wcale,

to nic nie szkodzi, on ma seriale.

W samolocie, jak na statku,

pierwszy jest kapitan, potem jego kapcie,

a pasażer na ostatku.

Natrze mi uszu czort w kapeluszu

Niech czytelnik się domyśli,

kogo autor ma na myśli.

Tego można się nauczyć,

nie obrazić a dokuczyć.

(Jan Rokita)

Na południu jasność za darmochę bywa,

na północy ludziom z portfela ubywa.

Kiedy na Cyrli już zmrok zapadnie,

gwiazdy tam świecą jaśniej, wyraźniej.

W dole miasteczko, choć dobrze znane,

w smogu od dawna jest zakopane.

Pan to pański, Zakopane - zakopański,

lecz że nad nim dużo piany,

to jest grodek zakopiański.

Gdy u Rzymianina zuppy jeszcze masa,

to już dla Rumuna dawno dupa masa.

(Dupa masa – po obiedzie.)

Wspomnienie z winobrania

Ciągnie się historia sznurkiem,

na w winnicach Kahlenbergu

znów się spotkał Polak z Turkiem.

A pamięta który dawne Mazury?

Najlepiej się przypominały

piosenek teksty na zatoce Seksty.

Na Czarcim Ostrowie w upalną noc

pod sosną spaliśmy, zbędny był koc.

Wspomnienie z Grecji.

Naszą walizę wziął, wzrok miał chyba zdarty,

z Polski coś przemycał, na lotnisku w Grecji,

Leonidas ze Sparty. Lecz dzięki temu jednak

bez cła przewieźć się dały, piękne polskie kryształy.

W Mikołajkach łódkę wiatr odcumował,

uczciwy ją znalazł i przyholował.

Nad kanałem Szymonieckim zdejmowały panny kiecki,

wędek wcale się nie bały na kawałek chleba brały.

Na brzegach Dargin cisza, odludzie,

do biwaku samotnego

już z daleka zapraszali ludzie.

Dziś na Mazurach ciszy nie będzie,

bo tłumy wszędzie.

Człek od człowieka

jak od wirusa

częściej ucieka.

Najpiękniejsza ciepła jesień w górach,

kolorem, zapachem pieści nas Natura.

Gdy samotny wędrowiec od cywilizacji

zdoła się oddzielić, wtedy właśnie najbardziej

wrażeniami chciałby się dzielić.

Nie mają racji, co uważają,

że uciekną od cywilizacji.

Amazonia płucem świata,

jej ochrona najbogatszym

nie za bardzo się opłaca.

*

Popierają wycinaczy,

bo las mało dla nich znaczy.

Bliskie już czasy,

że puszcze zastąpią

wiatraków lasy.

Już wymiera

świat widziany

przez Fiedlera.

Himalaistów ciągle coś swędzi,

czy do szczytu, czy zaszczytu

pęcherz ich pędzi?

Życie odda człek nieskromny,

by wykazać, że niezłomny.

Na uniesieniach też siej pokorę,

rozsądek zbiorem.

Śmiałków od ziemi energia odrywa,

koszty ratowników pracuś pokrywa.

Wspomnienia z dzieciństwa.

Gnał pociąg po torach, przemierzając drogę

po Tucholskich Borach. Torowisko wąskie,

tunel w starodrzewie, ten żywiczny zapach,

nie wiedziałem wtedy, w piekle ja czy w niebie.

*

Wolał konduktor krzyczeć niż mawiać:

„Kościerzyna wyyskakiwać,

handgepaki poowystawiać”.

*

Wszystko świeże, zmysły ostre,

nie dowiedzą się potomni,

dziecko wrażeń nie wyrazi,

a dojrzałe już zapomni.

Wspomnienie z Pesztu.

Przy wejściu do metra Madziar zagaił mnie w Peszcie,

gdy dowiedział się z rozmowy, żem jest Lengyel wreszcie,

w jego ramion się znalazłem braterskim areszcie.

Piękna przyjaźń nasza,

my im gramy poloneza,

oni nam czardasza.

Niech ktoś sobie kpi,

bo to i przyjaźń

i braterstwo krwi.

Wspomnienie z Pragi.

Dwóch facetów w czeskiej Pradze związek z Unią tak uczcili,

że sikaniem uświęcili. Nawet ich tak wyrzeźbili.

Może tajemnicę od nich wydobędę,

skąd tak świetne mają środki moczopędne.

https://ankawell.blogspot.com/2014/07/praga-przewodnik-subiektywny.html

Kto ma firmę ten jest rad,

bo mu fiskus zwraca VAT.

Konsumentowi nikt go nie zwróci,

bo on go w cenie zapłacić musi.

Fiskus pośredników popiera,

więcej z rynku VAT-u nazbiera.

Jeden towar tworzy, wielu nim obraca,

podatek obrotowy najbardziej się opłaca.

Do konsumenta dłuższa jest droga –

ludność uboga.

Więc trędowaty ten trend do waty,

dla firm nie groźny, tylko dla chaty.

Tylko w obrocie pośredniczenie?

Źródłem bogactwa rzeczy tworzenie.

Wtedy dobra w świecie marka,

gdy z przemysłem gospodarka.

Podatkowego prawa moc,

wszystko jasne jak ciemna noc.

Fiskalna kasa i dla żebraka.

Datek bez faktury,

to w budżecie dziury.

Dla fiskusa fiaskiem i to niebotycznym,

darmowy Internet w gniazdku elektrycznym.

Biznes się na tym głównie opiera,

że jeden drugiemu pieniądze odbiera.

Warto zapoznać się z tą nauką,

ekonomia odbierania sztuką.

Kiepski profesor ekonomista,

co nie zarobił milionów trzysta.

Ciało, co uczone, mniej jest utuczone.

Z ekonomii dwója, bogaci się szuja.

Nie aniołek ma luksusy,

lecz diabełek, chociaż kusy.

To etyczne, co praktyczne.

Nie nauka lecz praktyka,

robi z człeka pragmatyka.

Nie ma o czym gadać z draniem,

tak zajęty zarabianiem.

Hermes ochrania cwanych i głupców,

bogiem złodziei w tym także kupców.

Duży fiskusa omami,

manipulując kosztami.

Towar droższy, znaczy lepszy,

łatwiej sprzeda, chociaż spieprzy.

Tanio towar kupujesz, drogo eksploatujesz.

Najwięcej tracisz, gdy nie za jakość

lecz za markę płacisz.

Z zachodnich korzysta marek,

nie najlepszy z Chin towarek.

W Chinach szyte gacie,

tańszy towar macie.

Nieźle globalizm zła nam naputa,

dla Guliwera on, nie dla Liliputa.

Nikt o tym nie mówi, każdy o tym milczy,

znowu kapitalizm robi nam się wilczy.

Google: Co korporacje mają do ukrycia w globalnym łańcuchu dostaw

Do giełdowego inwestora

Ten milioner, kto wizjoner,

może stracić trzos, gdy zawiedzie nos.

*

Bąbel spekulacji na rynku się mości,

kiedy się odrywa cenę od wartości.

Z hukiem taki balon pęka, gdy za długo rynek nęka.

Dawniej finansowy ład poprawiano czasami,

dziś już brak czapy nad globalnymi spekulacjami.

Cena wartość oszukuje,

bo inflację tworzą szuje.

I w kryzysie cwane misie.

Między ceną i wartością

gdybym wiedział, jaki przedział,

nie na jednej Gwadelupie

bym na plaży dzisiaj siedział.

Wtedy dla banku liczą się ludzie,

gdy się zadłużą i płac-zą dłużej.

Od ich pychy puchną głowy, już nie kredyt,

tylko produkt finansowy.

Gdy kredyty dają hojnie, to ruszają na ubojnię.

Molestują go kredytem, potem rządzą jego bytem.

Po co karta bankowa kredytową ma twarz?

Byś wydawał więcej niż na koncie masz.

Odsetki od lokat żadne,

jeszcze na nie belka spadnie.

I na urlopie masz chwile trwogi,

służbowa komórka, to kula u nogi.

Kiedy firmę masz prywatną

także nie poleżysz bykiem,

boś komórki niewolnikiem.

W biznesie prezenty tylko dla przynęty.

Wiele nagród już wygrała,

ale żadnej nie dostała.

A tak mimochodem, ile trzeba kupić

by dostać gówno jako nagrodę?

Po to zmienność mody, by zwiększać przychody.

Nie przeszkadza moda, tylko że mym oczom

szerszej gamy szkoda.

Wprowadzili Walentynki,

by biegali po marketach

chłopcy i dziewczynki.

Nic od subiekta

się nie dowiecie

w supermarkecie.

Czy to sprawa kosztu, może tylko mody,

tylko w jedną stronę nie lenią się schody.

Z zakupów się cieszą, więc z dużym ciężarem

możesz schodzić pieszo.

Wietrzenie magazynu,

kup tandetę synu.

Traktują klientów jak dzieci,

podobnież i kółko od wózka

do przecenionej tandety leci.

Jak ciszę metal,

zlikwidowały markety detal.

Nie ma już szewca, już nie ma krawca,

liczy się tylko duży dostawca.

Więc koleżanka przez dziury w portkach

wietrzy kolanka.

Tłum w markecie robi sceny,

kiedy towar spada z ceny.

Do sprzedawców

Bardzo dobrze o interes dbają, ceny liczbę π przypominają.

Wycieczkę fundują, a w drodze tandetę tam ci proponują.

Eleganckie salony też się nie szanują, klasyki brakuje, masówkę oferują.

A i materiały lepsze by być chciały.

W drogim salonie nawet sroka nie ma na czym zawiesić oka.

I dziś trzeba się nachodzić, aby gustom swym dogodzić.

Przykład chały? Pudło wielkie, towar mały,

opakowany pięknie, nabywca mięknie.

O public relations.

Najważniejsza wystawa sklepowa, a brzydki biznes za nią się chowa.

Bo wystawa w oczy kłuje, do zakupów prowokuje.

I w tym cała mięta, aby skrycie niszczyć markę konkurenta.

Jak tęga łowiczanka co znajdzie się w tłumie,

najpierw przysiada, rozkłada łokcie, wznosi się dumnie,

każdy winien robić to, co najlepiej umie.

Nie wystarczy marzyć, do sukcesu wzdychać,

trzeba się nauczyć na rynku rozpychać.

Każdy może w sobie wyzwolić te siły,

by jego marzenia nie tylko się śniły.

Komputer, głowa, firma gotowa.

Dużej firmy nie zbuduje,

jeśli tylko sobie wierzy

i sam w firmie swej haruje.

Człek twardy sam się nie trudzi,

zakłada firmę, zatrudnia ludzi.

Nie boi się ryzyka i stresu,

bo cenniejsza mu lekcja

z porażki, niż z sukcesu.

Założyli spółkę i Pomysł i Pasja

od ciężaru zysku już kieszeń im trzasła.

Twardy splajtuje, wcześniej czy później

firmę zbuduje.

Kryzys przetrwa, w sukces wierzy,

ten, co siły swoje mierzy.

A gdy wreszcie złapie wiatr,

z nowymi pomysłami

nadal będzie za pan brat.

Entuzjazm w interesie

szkody nie przyniesie.

Firma wolna od podatku

dla startupu to jak w spadku.

Łatwiejszy jest czas, kiedy zagajnik

rozrasta się w las.

Nie wywróci się na zakręcie,

wspierając biznes na patencie.

Do twórców.

Tantiemy zależne od zysku, to nabywca koszty powiększy,

twa kieszeń dostanie po pysku. Mniejszy procent od ceny lepszy,

bo autorowi tantiem nie spieprzy.

Między ceną a kosztami korzystna różnica,

znacznie większa jest dla tantiem procentowa świca.

Negocjować nie potrafi, mniejsza forsa mu się trafi.

Do pracoholika.

Nie wie mrówka, co to dniówka.

A wszystko w pośpiechu, bez chwili oddechu.

Czasem warto obyć się smaczkiem,

spocznij trochę, pobądź ślimaczkiem.

O zysk w kryzysie nie dbaj, tylko o przetrwanie,

epidemia minie, konkurencja padnie,

tobie większy zysk przypadnie.

Na wszystko się zgadzali, gdy spółkę zakładali,

gdy ją rozkręcili, to się poróżnili.

Wcześniej umowę spisali, to i w zgodzie się rozstali.

Układ nie złości, gdy firma jeszcze nie ma wartości.

Marka na rynku korzystnie się zmienia,

wtedy dopiero powstają roszczenia.

Do biznesmena.

Za tą go trza cenić cnotę,

dzięki jego wysiłkowi,

wielu ludzi ma robotę.

Dobry biznesmen tak mniema:

klient zawsze miewa rację,

nawet wtedy, gdy jej nie ma.

Dla niektórych etos pracy,

to zupełnie nic nie znaczy.

Szczęście tylko ten zobaczy,

kto nie w forsie zakochany

ale w swojej pracy.

Gdyś od niego dużo lepszy,

zawistny menager

z pracy cię wypieprzy.

Do właściciela firmy.

Ty ją urodziłeś, pięknie rozkręciłeś,

na wszystkim się znałeś, wszędzie nos wpychałeś,

lecz menedżera nie wychowałeś.

Kto ją przejmie, czy przestępcy,

kiedy firmie brak następcy?

I niech małe firmy

przeciw dużym się zrzeszają,

sobie w kaszy nie mieszają.

Brak jest czapy, gdzie potrzebna,

tam jest częściej, gdzie jest wredna.

Z tego nie ma żadnej premii,

pomysł w chmurze, nie na ziemi.

Wsłuchuj się w rynku ciszę,

łatwiej trafisz na niszę.

Z czego taki salon żyje?

- Ależ proszę pana,

tam towaru się nie wietrzy,

tam podobno coś się myje.

Nie zbankrutuje - krypto waluta go uratuje.

Właściciel nie znany - łatwiej wtedy wyprać

pieniądz upaprany.

Kasjer także pływał w rejsie,

gdy przy kasie był w pampersie.

Nie odwiedzi już podwórka,

gdy obrośnie taki w piórka.

I w nieuczciwym biznesie,

cwany ptaszek jajko zniesie.

Nie wpojono mu od dziecka,

co to uczciwość kupiecka.

Już tego nie wie wielu partaczy,

co dla firmy „goodwill” znaczy.

Najlepiej nabierać na małe kwoty,

bo ofiara na spór nie ma ochoty.

W czasie, co na spór traci,

więcej przychodu straci.

Znów trza jechać tam gdzie spiczki,

bo się psują zapalniczki.

Mój wzrok już jest starczy,

do czytania małych liter,

na przykład instrukcji

już mi nie wystarczy.

Techniczna kultura nabiera sadła,

w towarach trwałych jakby trochę spadła.

*

Bardzo się opłaca produkować chałę,

gdy częściej się psuje, więcej się sprzedaje.

*

Trwałe rzeczy produkuje, to splajtuje,

a gdy chałę, środowiska nie szanuje.

*

Za to tworzywa sztuczne

wysoką trwałość mają

i świat zanieczyszczają.

„Na zaplanowaną starość”

(Planned obsolescence)

Nowa pralka, już się psuje?

Tak się teraz produkuje.

No right to repair.

Towar gdzieś tam produkuję, to chętnie go sprzedam,

lecz części zamiennej do towaru nie dam.

Dziś się nie reperuje,

do śmieci się wyrzuca,

nowy towar kupuje.

Wiemy, dlaczego sprzęt psuje się chwilę po gwarancji - Jedynka - polskieradio.pl

Nie wtrąca się internista, w to co robi okulista.

Potem przychodzi do stolarza wół,

by się dowiedzieć jak naprawić stół.

Marka w biznesie to wszystko,

jak dla artysty nazwisko.

Wielu to pojmuje, marka opinią,

znak towarowy ją reprezentuje.

*

Znak o towarze nie informuje.

lecz w tym nie każdy się orientuje,

a przepisy są tego zdania,

że znak służy do odróżniania.

Zwłaszcza wyrwizęby nie czują tej mięty,

każdy z nich nadęnty.

Nawet grafik, gdy logo projektuje,

w tym, że inwencję ma ograniczoną,

także się nie orientuje.

*

Zgłaszasz markę do zarejestrowania,

by innym zabronić jej stosowania.

Lecz tak ją trzeba zaprojektować,

by cudzą własność też uszanować.

Jeszcze ma glinę zamiast parkietu

ale już nazwę supermarketu.

Firmy genialne, wszystkie centralne.

Drzwi nie domyka, a już klinika.

Pracownik przez konkurencję zawsze jest do wzięcia

- lepsze rynku osiągnięcia. Zdziwiona mina?

Taki zwyczaj od dawna Krzemowa ma Dolina.

Mniej rynek kwiczy, gdy specjalista

a nie właściciel bardziej się liczy.

Ceńcie zdanie Forda,

fachowiec się liczy,

nie prezesa morda.

Kosmos–makro, ludzie–mili?

Mikrob-mikro, wirus–nano.

Choć tak wiele lekcji ludzkości zadano,

skali dla człowieka jeszcze nie przyznano.

Symbol nieskończoności pętlą niestety,

bo nigdy po niej nie dojdziemy do mety.

Einsteina było wielką tęsknotą,

by symbol taki kojarzyć z głupotą.

*

W niedoskonałości, szczyt doskonałości.

Nawet liczba π też z człowieka kpi.

Bo w tym doskonałość Kosmosu jest właśnie,

kiedy to w dokładność niedokładność trzaśnie.

Wobec nieskończoności porównanie szopką,

przy niej brak różnicy między milą a stopką.

Coś niepojętego z tą nieskończonością,

ani nie ułamkiem, ani nie całością.

Bezwzględne nic?

Albo to duch, albo to pic.

Zero domeną matematyka,

tylko abstrakcja z niczym się styka.

Dla matematyka wielką przynętą,

to znaleźć wzór na liczbę pierwszą, n-tą.

Niepokorna myśl uboga,

chce wyprowadzić wzór i na Boga.

I tu reguła pewnie się mości

lecz trzeba sięgnąć nieskończoności.

Nad materią dominuje fala, statki zatapia, drzewa wywala.

Fala to falowanie materii, nie ma więc fali, gdy brak materii.

Z materią szaleje fala na karnawałowych balach.

E=mc2

Energię Natura przechowuje w masie,

na razie jej tanio wydobyć nie da się.

Przy prędkości światła bardzo mała masa

w energię się zmienia i falowo hasa.

Ale czy duże skupiska masy,

Einstein tym wzorem także postraszy?

Masa, gdy się spala,

energię wyzwala.

I z mikroskopem człowiek jest na dnie, masę on widzi, energii już nie.

Światło się widzi, na ciele czuje, masę i falę reprezentuje.

Gdy energia chce falować, to część siebie w masę zmienia

aby miała czym wachlować. Więc nie histerią, światło to ciągła,

rekombinacja fali z materią.

Miedzy splątanymi cząsteczkami nano,

komunikacja szybsza od światła,

czyżby na tym polegała tajemnicza telepatia.

Zasada nieokreśloności Heisenberga.

Gdy istnieje duża masa, zawsze w jakimś miejscu hasa.

Nano cząstka w światła pędzie, gdy nie patrzą nie osiądzie.

Zajmuje miejsce, gdy namierzana. Więc w świadomości obserwatora

istnieje tylko ta hipokrytka, nano przekora?

Prawda w niej ukryta, dwa ma stany równoległe,

dla obserwatora inny, prywatny dla siebie.

Co na to powiecie? A może jednak jest, tylko w innym świecie.

Lepiej gdyby w ludzkiej skali była ta zasada,

zamkniesz oczy, deszcz nie zmoczy, patrzysz, to popada.

Cechą fizyka kwantowego jaźni, że nie z ziemskiej korzysta wyobraźni.

Fizykę kwantową to diabli nadali, tak niech żyje człowiek, w jakiej żyje skali.

Na badania łożą głównie jaskiniowcy, nic z nich ich kapują,

to sens życia widzą tylko naukowcy. Nie dla masy zakrętasy.

Nie podrapie się po dupie,

ślimak taki, co w skorupie.

Grawitacja – przyciąganie? To są tylko synonimy

fizyk nie zna odpowiedzi na takie pytanie.

I dla fizyka świat jest malutki

przyczyny istotą a nie przyczyn skutki

a im więcej on odkrywa, to tajemnic mu przybywa.

Definiuje zjawisko z pomocą skutku

tylko idiota.

Bo nie skutek go tworzy

tylko istota.

Odkrywa człowiek prawa natury,

lecz nikt nie zaprzeczy,

że nie poznajemy istoty rzeczy.

To dlatego odkryć się nie patentuje,

bo istoty rzeczy nauka nie czuje.

*

W świecie fantazji może się ziści,

by patentować cele, korzyści.

Gdzie ambicja bywa duża,

to bez szans jest mózgów burza.

Najpierw się obruszy,

zanim rozum ruszy.

O ograniczeniach

Czy w nauce, czy w budowie, każdy swoją rzepkę skrobie.

Tak się przywiązał do swej dziedziny,

że już nie dostrzega innej dyscypliny.

Tylko do tego się czai, do czego się przyzwyczai.

W swej szufladce wiedzy siedzi,

nie ciekawią go sąsiedzi. Z tym nie obeznany,

że w innej szufladce problem rozwiązany.

Temat naukowy, czy tylko techniczny,

dobrze znany dopisywacz notoryczny.

Nawet i profesor pomysłami sypał,

aż na jednym to się wsypał.

Zdobyć patent, po to akcja,

aby jeszcze jedna była

do kariery publikacja.

Nie powstają wynalazki, tam gdzie świecą zasad blaski.

Do zasady się przywiąże, to problemu nie rozwiąże.

Forma z kanonem raz się spotkały

ale problemu nie rozwiązały.

I patent się ziści, gdy wynalazek

łamie zasadę dla naszych korzyści.

Najlepsze pomysły się rodzą,

gdy wiedza z przypadkiem się schodzą,

zaś pomysł dobrze się czuje,

kiedy znawcę zaskakuje.

Nie ma racji, ten kto mówi,

że coś znane a nie wskaże publikacji.

Gdy oceniacz nierzetelny,

padnie nawet pomysł celny.

Nie dostał patentu a szkoda, bo w recepturze nie dopisał,

że reszta to woda.

Pomysł rozwodnisz, jego poziomu nie udowodnisz.

Nie widzi powaga? Częściej woda szkodzi, niżeli pomaga.

Niekiedy pomysły jak na zawołanie,

lecz bywa też trudne ich sformułowanie.

To powoduje rutyna,

że o sprawach oczywistych

czasami się zapomina,

Znawca nie dostrzega, całość sensu nima.

Stąd potrzeba, że za język ciągnąć trzeba.

Upierdliwy, bo wnikliwy.

Zdania kondensacja, to nie degradacja.

Myśl słowo skraca, bo ją zagraca.

I w słowach także trzeba mieć węża,

ochronę zbędne słowo zawęża.

Nowe od znanego krechą nie oddzieli,

patentu takiemu urząd nie udzieli.

O to miej dbałość, istotny fragment,

większą w patencie ochroni całość.

Wymyślił Singer maszynę do szycia,

dzisiaj komputer maszyną do życia.

Choć ma różne ta maszyna mechanizmy,

istoty wzór niedościgły?

Otwór w ostrym końcu igły.

W labiryntach mózgu klitki

to najtrudniej znaleźć drogę,

od motka kołtuna do początku nitki.

O opisach technicznych

Najpierw konstrukcja, potem działanie,

a nie konstrukcja poprzez działanie,

bo konstrukcja, nie instrukcja.

Tej samej części różne nazwy dasz,

opis nie jasny, gówno z niego masz.

Nie widzą tego europany,

dla nich innowacją pomysł podejrzany.

Dwuznacznie? Tylko nieznacznie,

albo legalnie jest przeniesiony,

albo pomysł to skradziony.

Do rzeczników patentowych

Przychodzą do nas wynalazcy,

wiedzą umysły nam bogacą,

i jeszcze nawet za to płacą.

*

Praca nasza czasem trudna, mówić szkoda,

ale jaka umysłowa to przygoda.

*

Przesady nie czują,

w płycie wiórowej tulejkę z gwintem

zamiast osadzić implementują,

i nawet śrubkę jej dedykują.

Wadą interesu?

że wielu klientów dostarcza nam stresu.

Musi się człowiek nieźle pilnować,

aby na kliencie go nie rozładować.

Ponoć rzecznik patentowy

to purysta językowy.

Gdzie ambicja bywa duża,

to bez szans jest mózgów burza.

Najpierw się obruszy,

zanim rozum ruszy.

Szkoda, że odhumanizowane

są techniczne słowa.

Niech i technikom trochę rymów spadnie,

może zaczną wypowiadać się ładniej.

A największe są owacje za wątpliwe innowacje.

O nowości ględzi, gdy po torach retro pendolino pędzi.

Z technicznych zdobyczy, także satyr ryczy.

Zastępują drukowaniem obróbkę skrawaniem.

Wiele czasu to nie minie, zanim będzie można

sztucznym białkiem wydrukować

bardzo smaczną, tanią świnię.

Gdy Gutenberg druk wymyślał

nawet o tym nie pomyślał.

Prymitywny byłby człowiek

gdyby nie znał z osią koła.

Natura go nie zna, o pomoc nie woła.

Męczy się człek powoli, aż energię słoneczną

także sobie zniewoli.

Może więc tym razem nie wstawiają kitu

z zaletami perowskitu.

(perowskit – minerał)

Bardzo podskoczą ceny na słoneczne tereny.

Może za sto lat, plus dziesiąt parę

spróbuje człowiek wydrzeć wydmom i Saharę.

Bardzo dziś jest pilna energia mobilna.

Coraz mniej już to komiczne, że auta będą pokrywać

folie fotowoltaiczne.

I to się zdarzy, że spadną ceny ciemnych garaży.

Jak niezauważalnie stara technika mija,

już się zelówek do butów gwoździkami nie przybija.

Przykładnica z ołówkiem na desce tańcowały,

lecz już do lamusa dawno się schowały.

Już ołówka nie używam, odkąd w łapie tablet trzymam.

Sporządzili drona, co udaje ptaka,

nie wzbudzi podejrzeń, gdy skrzydłami macha.

Wykonali drona, co udaje muchę,

niejedną mu zlecą obrzydliwą fuchę.

Do tego zmuszą te szpiegodrony,

że się ulepszą kameleony.

Niewidoczne będzie zło, gdy na front przeniosą tło.

W „Jednym z Dziesięciu” u Pana Sznuka, też taka sztuka,

zła odpowiedź osobnika i gość znika.

Wiedzę nosi niezaradnie, to ją zaraz ktoś wykradnie.

Jednym wystarczy, że nobilituje, a inni wolą, kiedy promieniuje.

Najpierw publikuje, potem patentuje.

Trzeba należycie wcielać wiedzę w życie.

Gdy wyjaśni coś technika,

to mistyka już nam znika.

Sprawa to złożona,

mieć nos Edisona.

Na furtkę u Edisona goście sobie narzekali,

nie wiedzieli, gdy ją pchali, że mu wodę pompowali.

Niezły to był cwaniak, ze szkół wyrzucany,

ale to z przyczyny tego gazeciarza

w nocy światłem świat oblany.

Ktoś mi opowiadał, że także Edison pomysły podkradał.

Wniosek jeden płynie z tego, tego bardziej ganić trzeba,

kto nie pilnuje swojego.

O dostępie do mediów

Tam gdzie lasy, wieś lub dacza, propagacja nie zahacza.

Po co na wsi silne pole, skoro własną mają rolę.

Siedzi pacholę sobie na miedzy, w ręku ma tablet

ale dostępu brak mu do wiedzy.

*

W lesie siedzicie, to nic nie wiecie

co się dzieje w wielkim świecie.

Dla masówki fika głównie ta technika.

Matematyk wie co o to ideał,

humanista nie wie co to asymptota,

to u kogo większa do wiedzy tęsknota?

Do doktoranta

Największy dylemat, jaki wybrać temat.

Z entuzjazmem pracuje, temat sam się wykluje.

Doktorat jeszcze nie obroniony,

za ścianą stół już jest zastawiony.

Doktorat tylko dla chwały, sukcesy się zatrzymały.

Są też doktoraty pisane na raty.

Coraz jest częstsza praca złożona,

już dużo trudniej o Edisona.

Szczwany badacz zespół analityków montuje,

wyniki mądrze syntetyzuje,

potem to on Nobla otrzymuje.

Nie każdemu ten dar dało niebo,

by dostrzegać cały las i pojedyncze drzewo.

Mądrzejsza główka, kiedy syntetyk

rodzi się z dłubka.

Do swej dziedziny ograniczony,

to taki nie wie jak świat złożony.

Chodzi taki po wsi jak Świadek Jehowy

i ogłasza wszystkim swój nihilizm nowy.

Boga nie ma! Toż to bzdura,

dla mnie Bogiem jest Natura.

Mózg ludzki badają, by go reperować,

gdy go rozpoznają, będą nim sterować,

inne zagrożenia także są przed nami,

bo manipulują ludzkimi genami.

Wybiegam w przyszłość z małym dystansem,

skrzyżują niedługo człowieka z szympansem.

Mądrzejszy od małpy, by lepiej pracował,

głupszy od człowieka, by się nie buntował.

Chodzi o to, by potomni już nie byli tak przytomni.

*

Kiedy już sztuczna inteligencja nami owładnie,

to tym bardziej trzeba ćwiczyć wyobraźnię.

Nie doczekamy lepszego losu,

nie da się wszystkich za Ziemię wysłać,

aby spojrzeli na nią z Kosmosu.

Techniki wyniki eksploatują ludzie polityki,

więc to im nie technikom stawia się pomniki.

Wyrwałby se Nobel wszystkie kłaki z brody,

gdyby wiedział komu przyznają nagrody.

Z tego postępu wiele zdobyczy,

w inteligentnym mieszka człek domu,

to brzuch mu rośnie, bo on się byczy.

Rozsądku człowiek jest pozbawiony,

miliardy w Kosmos chętnie wyrzuca,

z głodu na Ziemi giną miliony.

Nie rozumie tego, człowiek krętek blady,

te rotacje, dywergencje, chociaż kręci, nie da rady.

Dostanie w tyłek

kosmiczny pyłek.

O tym pamiętajmy i to nawet w nocy,

że śmierć jest policzkiem dla ludzkiej, bezczelnej

iluzji wszechmocy. (Papież Franciszek, pzru.)

W kosmos sondy wysyłają,

przed wirusem uciekają.

Gdy się skończy człeka czas, przestrzeń będzie miał w sam raz.

Więc, po co aż tyle hałasu, o pojęcia przestrzeni, czasu…

Naturalny i logiczny

rozwój naukowy i postęp techniczny.

Sposób korzystania z niego agresywny, idiotyczny.

Natury dzieło to ludzkie ciało,

dzieło człowieka, to czołg i działo.

Brak mu wartości, postęp techniczny bez moralności.

Rozwija się świat za cenę moralnych niestety strat.

Z moralności postęp całkiem nie wynika,

ogłupi nauka, załatwi technika.

Przesadzamy skale, przebieramy miarki,

znowu jakiś Noe wsadzi nas do arki.

Wiedźcie to bracia, niech wie i siostra,

że dłużej żyje maszyna prosta.

Takiego mam bzika,

że trochę się czepiam

polskiego języka.

O szóstym dniu lipca

Niech ci co źle mówią, mają na widoku,

że szóstego lipca, to szósty lipiec w roku.

Nie brakuje im polotu,

zamiast mówić, że coś zwrócą,

wolą dokonywać zwrotu.

Z tymi się liczysz

których policzysz.

Nie ogarniasz mnogości,

to mówisz o ilości.

Nie urzeka, liczba mąki,

ilość dłoni u człowieka

Pogląd przyjęty

Cóż mi z życzeń jego,

gdy życzy mi zdrowia

nie mówiąc jakiego.

*

Zdrowie mamy zawsze, raz kiepskie, raz dobre,

tak jak jest z pogodą, tak jest i ze zdrowiem.

*

Pogląd przeciwstawny

Ze słów – zdrowie i pogoda - wynika

wyłącznie optymistyczna optyka.

*

Zła pogoda lub złe zdrowie,

to mieszanie złego z dobrem.

*

Wyraża pogląd niezdrowy,

kto mówi, że jest źle zdrowy

Jeśli mówisz, że nie masz nic,

zaprzeczasz temu, że masz nic.

Przy ognisku

Apetyt zaspokoić mam nadzieję,

kiedy kiełbasę na patyk nadzieję.

I znowu polska mowa jest winna,

to samo słowo, część mowy inna.

Pies głos daje, a wyborca go oddaje,

logiczna postać - aby coś oddać, to trzeba dostać.

Plujesz to oplujesz, bluźnisz nie obluźnisz,

co najwyżej krawat przy szyi rozluźnisz.

O karcie wyborczej

W myślach otwiera się rana,

bo cóż to za dziwoląg

karta zbroszurowana?

W tym błąd zawarty

albo broszura, albo jej karty.

Nie jeden jak widać

chochlik nam wynika

z polskiego słownika.

Wiele sporów wynika

z nielogicznego języka.

Przykłady są liczne, że to co umowne,

nie chce być logiczne.

Lecz czasem to gubi, gdy precyzji w słowach

nie każdy człek lubi.

*

Nic słowo nie waży, na życiu zaważy.

*

Korzyści daje liczne myślenie logiczne.

Cechą dzieł, czy też mów - nadużywanie słów.

Warto to prześledzić,

czy mniej nudne by były, gdyby je przecedzić.

*

Myśli strumyk, w słowach rzeka,

szybko z głowy nam wycieka.

*

Nic w głowie nie zostanie,

gdy za długie kazanie.

Słowo musi sobie radzić,

by po stopniach myśl prowadzić.

Nie zapamiętujesz wątku,

ciągle czytasz od początku.

Ojczysty język obraża,

kto w obcych słowach

myśli swe wyraża.

*

Wtedy obce słowo bardzo się opłaci,

gdy języka nam nie zmienia,

tylko go bogaci.

Brak wyobraźni i tego skutki,

zapominają swego języka już korpoludki.

Czelendżuje swoje kejsy,

bo on myśli, że mądrzejszy.

Mądry mowę swą szanuje,

ten co głupi, to ją psuje.

Wiedzy popularyzator

to tłumacz żargonu na prostator,

gdy rozumienie nie jest zbyt ostre,

prostator to język,

co zawiłe zmienia w proste.

Im więcej słów obcych

w doktorską pracę wszczepi,

obcy nie zrozumie,

swój się nie przyczepi.

Obce słowa powodują,

że i banał kamuflują.

Żargon naukowy bez encyklopedii

kumam do połowy. Nie ganię żargonu,

nie gadasz z ekspertem, to spadaj z tonu.

Czacha zdrowa,

gdy nie bełkot,

ale mowa.

Gdy pisze łamaga,

to rozum z treścią

jak kiszki się zmaga.

Nie to celem mistrza,

aby jego sztuka

była dla sztukmistrza.

Twój język to szmatka, jeśli nawet nie wiesz

do kogo twa gadka.

Niech sobie piszą traktaty

lecz prostym słowem do chaty.

Narzekają na strzechy

lecz trudnym słowem

nie dają pociechy.

Utka zdanie z intelektu,

mniej z lektury jest efektu.

Nie urzekają mnie

zdań splątane wodorosty,

wolę język prosty.

Brak mi aprobacji

dla słownych akrobacji.

Czytelników dłuższa lista,

jeśli prostym słowem

pisze publicysta.

Szczególnie bawią

telewizyjne i elokwentne,

akademickie, dyskusje dęte.

*

Cwany i wygadany,

inteligentem zwany.

Może i to się ziści,

by zrozumiałym słowem

gadali programiści.

Brak ochoty do czytania,

kiedy w tekście długie zdania.

Wolę zrazy niż lekturę

na dwa razy.

Słów jak kałamarz, balia czy tara,

młodzież już nie zna, nawet gdy się stara.

*

Złącze lightning, wtyczka jack albo chip,

takich słów się czepia tylko stary grzyb.

Jeśli źle resortem mini ster kieruje

może go wymienić? Dużym lepiej się steruje.

*

Resortem ministra kieruje,

to bez steru branża dryfuje.

Nie czepiam się kobiet, ale słowa,

bo mi się nie podoba.

Zauważy głowa bystra, że ministra

bliższa małpce wina Istra.

Jest na co, więc patrzę,

siedzi premiera na premierze

i to w teatrze!?

Jeśli gościni,

to nie posłanka

ale poślini.

*

I na stringi znajdą haki,

bo to nie jest rodzaj żeński

lecz zaledwie jest nijaki.

Między lingwistami różnica jest taka:

jeden zmiany uzasadnia, drugi szuka na nie haka.

Bronić pola, to też rola.

*

I to także nie etyczne,

gdy lingwista

jest poprawny politycznie.

Źle zdefiniujesz, nie egzekwujesz,

z tych powodów zerotyczna

odpowiedzialność, ta polityczna.

Chociaż nasmrodzi, bezpiecznie sobie

ze stołka schodzi.

O słowniku PWN

Definiują osła jako prawie konia,

stąd ironia u nicponia.

Wytłumaczmy chłopu, że to koń jest osłem,

nie zmusimy przecież osła do galopu.

W złą stronę mądrość lingwisty poszła,

konia trzeba nazwać jako prawie osła.

Konia to zdefiniowali,

lecz o mrówkę nie zadbali.

No bo mrówka chociaż mała,

więcej ma swych części ciała.

Nie wyczuwam tego nosem,

ogon koński jednocześnie,

z krótką sierścią, długim włosem?

Co się epidemią staje, to już błędem być przestaje?

Więc krzywdzący stereotyp też się dopuszczalny staje.

Choć to tyfus jest plamisty, już przestało być wulgarne,

nawet słowo zajebisty.

*

Przestaną mówić, że błąd

chociaż pozostanie swąd.

I słuszna zasada zasadzki układa.

Odpowiedzialność

to odpowiadanie za czyny?

Taka definicja, to kpiny.

Nie odpowiada mi ta definicja,

a to z tej przyczyny, że odpowiedzialność

to przynajmniej przymus wyjaśnień za czyny.

Zapominają i lingwiści o definicji definicji.

Nie wytycza słowa granic, definicja taka na nic.

Tak już bronią tych mniejszości,

lecz purysta językowy to ich złości.

Lingwistyka to nauka? Taką wątpliwość Słonimski

na maszynie też wystukał. A ja myślę - gdyby chciała -

że to mogła być i sztuka.

Nie wiem, kto temu winien, może jaka mafia,

znikła z polskiej pisowni piękna kaligrafia.

Guwno hlapie się w kompieli,

ortografię także

diabli dawno wzieli.

Wiele błędów w sobie chowa

piękna, mądra polska mowa.

Pod moim domem się zastanawiał,

mój awtanabus, lecz już gdzieś nawiał.

Powiedz pani jeśli łaska, gdzie ulica Makutaska, a?

Historia stara, kto dziś pamięta, czyja to gwara.

Ochota to chcieć, Wola to siłę

do roboty mieć.

Ja zachwycam się stolicą,

między dzielnicami

dzielność jest różnicą.

Dawniej o stolicy, gdy z ruin wstawała,

to cała Polska pieśni śpiewała.

Cross na placu Piłsudskiego,

blokuje się zakręt w lewo.

A kiedy wianki nad Wisłą, wiosną,

nie pojedziesz Wisłostradą prosto.

*

Czy ważne są powody,

że biega się w spalinach

nie na łonie przyrody?

*

Do władz miasta to należy,

centrum zapchać przez imprezy?

Zdziwiłby się nawet Archimedes,

po dużym centrum tylko per pedes?

Bo tylko ptaki lubią deptaki.

A co z chorym lub kaleką?

Choć w centrum mieszka,

wszędzie daleko.

Znaki drogowe ciągle wywraca,

jazda na pamięć się nie opłaca.

Do inwestora.

Z niepokojem zerka,

im bliższy jest termin,

tym większa fuszerka.

Magistrat - magia strat.

Ciasno w centrum budujecie,

jak ikony w cerkwi albo na tablecie.

*

Kto gęsto buduje, pozornie zyskuje.

Korzysta, gdy sprzedaje, potem więcej wydaje.

Na infrastrukturze wielkie oszczędności,

dla ludzi trudności.

Lepiej gdy wioska staje się miastem,

niż centrum ciasne.

Problemów dotyka, kto centrum zatyka.

Powiedziała dzieciom chmurka:

w wysokim domu mieszkacie,

lecz nie macie już trzepaka,

nawet nie ma już podwórka.

Tylko u starszych jeszcze się chowa

erudycja podwórkowa.

Upał z tego słynie, że z obydwu kranów,

ciepła woda płynie. Ciepłownicy to są dranie,

kopią na mojej ulicy, nie mam wody w żadnym kranie.

O tym nie piszą poeci, ile wody się marnuje,

nim z kranu ciepła poleci.

Po użyciu w ścieki spływa, niech po drodze sedes zmywa.

Wdepniesz na ruchomą płytkę,

to ci woda chlapnie w łydkę.

Chodnik wąski, przy krawędzi dołek,

zaraz cię ochlapie kierowca matołek.

Nie gańmy matołka

ale tylko tego, kto nie zatka dołka.

Ważne świecidełka, a także bulwary,

bo w planach jest Paryż.

Zakaz parkowania ścisły,

przy bulwarach wokół Wisły.

Piękna fasada, tył się rozpada.

Wielką przesadą, dbać tylko o to,

co przed fasadą.

Są Reguły w okolicy,

lecz brakuje ich w stolicy.

I ulice podchmielone,

Twarda, Chmielna, Nowogrodzka,

arteriami przedzielone.

Twarda jeden, Twarda dwa,

i gość spoza lepiej ma.

Nie mówię, że chcę odradzać,

zmienią nazwę dla ulicy,

znów się firmy, lokatorzy

będą przeprowadzać.

Bardzo dobrze pomyślane,

że budują domy szklane,

ja nie czuję tu zawodu,

bo wschód słońca mam z zachodu.

Jakże ta miejska ostoja klawa, między Bristolem a Wizytkami

cicha, z żurawiem, wiejska enklawa. Ubogi brzuchem, bogaty duchem,

spokój, prostota, tak jak do kazań i do poezji wielka ochota.

Niejednego miał kamrata, ksiądz Twardowski,

nie z księżyca ale ze świeckiego świata.

A przed kościołem żebracza posadka, chroni ją gromadka.

O ptaku

Warszawę odwiedza i tak się zachwyca,

jak to pięknieje nasza stolica.

*

O ptaku i żabie

Różnica między ptakiem i żabą

jest mianowicie taka:

wszystko piękniej wygląda

z dużej perspektywy ptaka.

lecz nie ptakowi, bo żabie,

źle się mieszka w Warszawie.

Mieszkańcy stolicy,

to nie ciasto na stolnicy.

Postępu wyniki, że on coraz wyższe stawia se pomniki.

Symbolem rozwoju są puste wieżowce,

snują się bezdomni jak bezradne owce.

Bo się zdarza, że i męty, mają w nich apartamenty.

Więc do nieba bogaci!

W mieście coraz ciaśniej, mniej miejsca się traci.

A warszawskie plemię? Do metra, pod ziemię!

Wolę widok na platan, niż na Manhattan.

Już nie myślą te cholery,

betonują nawet skwery.

Niejeden w wilczym dole posiedzi,

na placu Grzybowskim, przy gołoledzi.

Nie mają gdzie wsiąkać cieki,

ulicami płyną rzeki.

Nikt nie powie, że to baran,

gdy w amfibię auto zmieni,

albo buty w katamaran.

Przypomniałem sobie słowa „panta rei”,

gdy człapać musiałem w kamaszkach po brei.

Panta rei – łac. Wszystko płynie.

O PKiN

Zwalić mu kamienne, sterczące pierdółki,

To przy nich gniazdują drapieżne pustułki.

Trudno go wyleczyć, to choć symbolicznie

trzeba okaleczyć.

I wyremontować, mniej będzie kosztować.

Idzie się!

Nie wylewaj nieczystości,

bo tu idzie paru gości.

O Starówce.

Zawiedzeni mieszkańcy, turyści, poeci,

gdy na pięknej Starówce zapach szamba leci.

Krytyki ostrzał:

Kapelusz czysty, lecz smród pozostał.

Wielu go czuje, nie zdemaskuje.

Ruch drogowy to nie juwenalia,

jedni marzą o symbiozie, ja widzę realia.

*

Gdy pieszy na aucie,

bezpieczniej mu w aucie.

*

Z relacji z rowerem auto się cieszy,

w relacji z cyklistą dostaje pieszy.

*

Rowerzystę cieszy,

że przewagę na chodniku

to on ma, nie pieszy.

*

Jego chodnik i jezdnia,

na przejściach nie zsiada,

spróbuj zwrócić mu uwagę,

to z tobą pogada.

*

Po chodniku dla pieszych

szybko jeździć się stara,

na ścieżce rowerowej

to pieszemu wara.

*

Bezpieczne były

Wspólne i Hoże, wilcze dziś prawo,

kiedy cyklista przyłożyć może.

*

Coraz mniej życie ciekawe,

odbiera się pieszym ostatnią enklawę.

*

Więc nie symbioza, mój drogi panie,

gdy tylko pieszy w tyłek dostanie.

Gdy gust ubogi, nie elegancko

porozwalane też hulajnogi.

Stolica nie Wólka, lecz się likwiduje, parkingowe pólka.

Kręcą się kierowcy jak bąbelki smrodu,

Bo już brakuje miejsc dla ich samochodów.

Splajtuje z kwikiem, bo brak jest miejsca

dla aut przed sklepikiem. Na parkingi wydawanie?

Lepiej ściągać mandaty za złe parkowanie.

Motoryzację to rozwijają, o miejscach dla aut zapominają.

Gdy urządzasz mieszkanie myśl o wygodzie swojej.

W drugiej kolejności urządzaj go dla gości.

Niech się świadomość budzi, coś dla widoku i coś dla ludzi.

Czasem przez Marszałkowską, od Saskiego do Hali,

wśród cierpliwych kierowców stadko małych kacząt wali.

Więc i taka jest potrzeba: między Saskim a Mirowską

kaczą ścieżkę stworzyć trzeba.

*

Stąd i uliczka Ptasia,

rankiem z całej Warszawy

ptactwo na żer zaprasza.

Przy pomocy cybertyczki

przeskakuje sobie człowiek

już Ocean Atlantycki.

Między Ziobro a Millerem

„pan jest zerem” - przytyk ostry

a to powód do riposty:

z jedynki i zera język komputera.

Internet, to piękna rzecz,

szkoda tylko, że ludzie,

naginają go do hec.

Na Internet każdy pewnie się wściekł,

wiedzy to ocean lecz także ściek.

Ze zgrozy fikniesz, gdy tylko klikniesz.

Są pająki w sieci i naiwne dzieci.

Dla naiwnych obcym krajem,

dla oszustów pięknym rajem.

Coraz więcej śmieci na e-pocztę leci,

cóż z tego, że nie oferta, tylko o niej informacja,

taka sama to frustracja.

A kto ma pieska, z problemem nie sam,

tak tresowany, że warczy na spam.

Najlepiej wie to szklarz jak korzystać z kija,

by więcej zarabiać szyby nim wybija.

Zainfekuje, potem naprawę zaoferuje.

W PRL-u za dolary był w Peweksie,

dzisiaj towar, siedzi w poczcie,

a najczęściej w jej aneksie.

Wiele przed nami dziś się zamyka,

bez numeru buta albo kołnierzyka.

Prywatności nie da się zachować,

wszędzie cię pragną zarejestrować.

Ochrona prywatności na rynku nawala,

w tym tylko skuteczna, że ludzi oddala.

Aż ze śmiechu trzęsę brodą

na to RODO,

bo to nie jest przewidziane,

że pracownik sprzeda dane.

Przydałby się czasem łut asfaltu,

bo się nie lepią palce do Alt-u.

*

Smutna kroczy ścieżką polną,

najpiękniejsza Polska Mowa,

bo ją czynią zbyt swawolną.

Dzisiejsza poezja, to hejtów finezja.

Bardziej nienawidzi, gdy go nikt nie widzi.

Anonimowo słowem nachlapie,

bo parę złotych w kieszeń załapie.

Nie otwieram do czytania powiek,

bo nie jestem pewien czy dyskutant,

to już jest mutant, czy jeszcze człowiek.

Pewien komar w Internecie

- czy to wiecie? - Zadkiem gada,

żal tych ludzi, co go mają

za mądrego i sąsiada.

Choć pocisków co niemiara,

siebie trzeba pacnąć, by zatłuc komara,

skuteczniejszy byłby pocisk

o jego wymiarach.

Tak ich emocje mocno ponoszą,

najwięcej głupot mądrale głoszą.

Wolność słowa się podoba,

pod warunkiem, że to nie są

brzydkie słowa.

Zmniejszać trzeba dziś paluszki,

tak jak kiedyś chińskie nóżki.

Ikonki mikro, już z oczu nikną.

Grube palce od roboty

nie trafiają w ikon sploty.

Małe te ikonki mamy,

aby trafiać też w reklamy.

*

Wymiar czcionki lub ikonki,

gdy wzrok starczy, już nie starczy,

wtedy dziadek trochę warczy.

Źle się krawiec stara,

bo już zapomina,

jaka ludzka miara.

Literki prysły, znowu w PC-cie

człowiek z obrazków składa swe myśli,

są w nim hieroglify i obrazków wiele,

coraz częściej bity zmienia się w piksele.

*

Coraz mniej literek młody człowiek maca,

do obrazkowego pisma znowu wraca.

*

W piętkę w przyszłość już gonimy,

przecież słów nam nie zastąpią

tajemnicze akronimy.

O ułanie

Kiedyś czuwał na widecie, dzisiaj tylko w Internecie.

Dawniej szablą wrogów młócił, dziś na tablet się przerzucił.

Jak skrzydło dla muszki,

nieodłączny tablet

przed snem do poduszki.

Ha, te, te, pe, dwukropek, slash,

od komputera płaską pupę masz.

Nie widzą jak jęczmień na wietrze faluje,

lub zapach łubinu zmysły nam czaruje.

Myśl uboga, też ma bloga.

Pamięć statyczna pamięci RAM,

to dla estety niestety chłam.

Tylko bardzo napalony

w Internecie szuka żony.

Komputer ludzi w pary dobiera,

lecz nie pomaga jak je rozdzielać.

Już się nie szuka miłości czystej,

lepiej jest grzebać w księdze wieczystej.

Zbawiły Olka, memy na Bolka.

Na nowości leci jak mucha na lepa,

od słuchawek głucha, od ekranu ślepa.

Szybko życie wam zleci internetowe dzieci.

Popatrz czasem w dal, choćby na ściany

a nie ciągle w te ekrany.

Poderwałeś pannę kiedyś swoim wzrokiem,

dziś to się nie uda,

bo w smartfon wpatrzona i w te jego cuda.

Internet to także salon towarzyski,

gdy na zdjęciach tylko piękne widać pyski.

Tak się wizerunkiem swoim zachwycili,

by ich na Facebooku wszyscy polubili.

Zestaw święconek do poświęcenia,

dyskusji niestety to tam żadnej nie ma.

Czytacz tekstów w Wordzie

głównie akcentowi przywala po mordzie.

Gdyby go ciut lepiej znali,

edukacyjnym narzędziem

funkcji tej by nie nazwali.

Gwarek lepszy, mniej słów spieprzy.

Jeden ekran, dwa piloty,

i jeszcze inne przy nim klamoty,

taki mamy postęp złoty.

Więcej warty device zwarty.

Internetowe kontakty, memy nie pokonują uczucia tremy,

odpowiedzialność większa za słowo, kiedy twój partner siedzi przed tobą.

Bezpośredni kontakt znika, nie masz szans na wojownika.

Porozumienie już dawno trzasło, brak jest odzewu choć daję hasło.

Tysiące użytkowników urząd irytuje,

gdy zbyt często stronę zmienia, lub modernizuje.

Przeglądarka wiadomości mi życzliwie oferuje,

co mam czytać w Internecie upierdliwie sugeruje.

Choć nie zawsze oszukuje, mózgi ludziom preparuje.

Przedkłada nam pod nos raz piwo a raz sos.

Chinowie, Fińczycy albo Japończyny,

wśród sportowych sprawozdawców

to nie mylą się dziewczyny.

A to znaczy, że ich nie ma wśród gadaczy.

Jak po drugiej setce,

hurra! Wszyscy Polacy

w czołowej czterdziestce.

O skoncentrowanym wysiłku.

Gdy tylko w jednym kierunku długo atakuje presja,

niezależnie od sukcesu każdego czeka depresja.

Łatwiej przetrwa takie stany sportowiec przygotowany.

Pewien skoczek lepszą ma minę, bo sprawnie zmienił dyscyplinę.

Nową trzeba znaleźć pasję, znowu myśli będą jasne.

Sport to głównie wyrzeczenia,

dla nielicznych są wzruszenia.

Tak najczęściej w sporcie bywa,

mniej się męczy, kto wygrywa.

W dobrym dzisiaj tonie udział w maratonie.

Dyscyplina to wiodąca,

czujesz się zwycięzcą, gdy wytrwasz do końca.

W maratonie wynik miał nie byle jaki,

z dumą pokazuje na nogach żylaki.

Nie zamiatała warkoczem wcale,

Ela Krzesińska, gdy biegła w cwale.

Od cywilizacji zarania

wymyślono sztukę kiwania.

Bardzo można piłka nożna,

bo zarobić na niej można.

Do bramki celny strzał

a na trybunach szał.

Kogo sport nie zajmuje, ten traci,

guza darmo może sobie nabić,

piłkarzowi za guzy się płaci.

Spodenki ściągają, nogi podstawiają,

raz kopią, raz gryzą, za to hymny grają.

Znika sportowa klasa,

gdzie decyduje kasa.

Z każdego bramkarza piłka zrobi głupka,

gdy do bramki wpada, odbita od słupka.

O takim strzale czasem se marzem,

by wpadła piłka razem z bramkarzem.

Oddają mu honory, gdy dzielnie broni nory.

O dobrym bramkarzu długo się pamięta,

skuteczny napastnik, to osoba święta.

Zdarza się czasem, że w bramkę wceluje,

wygrywa stado, gdy zgodnie poluje.

Wycofały się posiłki,

nie ma komu podać piłki.

To jest kokos a nie figa,

gole strzela Lewandowski,

w siatce Leon piłkę ścina

a na kortach śmiga Iga.

Kibica niezrównoważenie

euforia lub przygnębienie.

Odwaga znika, gdy czujesz respekt do napastnika.

Choć ciało się stara, przegrywa psychika.

Wiara siłą tęgą, gdy przestajesz wierzyć,

toś już nie potęgą.

Najbardziej imponuje,

gdy w najtrudniejszych chwilach

siły zmobilizuje.

Pierwszy stadion sportowy, drugi to ulice,

na których się tłuką, zawiedzeni kibice.

Wojna bije mocniej,

w sporcie jest bezpieczniej

uwalniać emocje.

Wcześnie się nie ciesz kibicu stary,

bo „It’s a long way to Tipperary”.

Bramkarz gole traci,

kibic za nie płaci.

Prawy do Lewego,

Lewy do bramkarza

i znów gol się zdarza.

O Stadionie Narodowym

Przyszło to do głowy działaczom sportowym,

by z boiska piłkarskiego zrobić Basen Narodowy.

Odzyska nazwę, mam taką nadzieję,

gdy co dziesięć lat woda go zaleje.

Może znów się znajdzie kibic honorowy,

co w nim popływa, działaczom basen wybije z głowy.

Fortuna u nas wśród skoczków się gości,

bogini co z rogiem bywa obfitości,

ponoć obiecała, pewien kibic słyszał,

że ześle Fortunę a nawet Małysza.

Skoczek tylko skacze,

piłkarz tylko kopie

a ja słowem im dokopię.

Choć skok spieprzy,

w punktach skoczek

jest najlepszy.

Nagród on dostanie furę,

gdy najdalej w dół poleci,

to w pucharze pnie się w górę.

Za bardzo się napnie,

to na tyłek klapnie.

Skacze z radości, sukces nie pości.

Bo tylko lotnicy i tylko ułani

na zwycięstwa są skazani.

Więc ja także bardzo kadzę

Samurajom - kamikadze.

Spóźnia odbicie?

Dawno nie leżał

przy swej kobicie.

Piotruś trudu nie żałuje,

coraz częściej mu się zdarza,

że swe skoki wyżyłuje.

Potem mu na twarzy skacze

i allegro i vivace.

Coś wspaniałego,

ciągle im grają

hymn przegranego.

Za daleko nie odleci,

kiedy skacze a nie leci.

Gdy na wirusa korona spadła, to w domu siedzę, nabieram sadła.

Na mej głowie też są skrzydła, już dwa razy moje włosy

krzywo żona mi przystrzygła.

Więc tu kończę, bo ja także muszę skoczyć, do fryzjera,

od aresztu domowego już ze skrzydeł mam warkoczyk.

Portfel wydoi,

lecz z gołą łapą,

to nie przystoi.

Miłe minki,

choć tak durne

upominki.

Takie prezenty do dupy,

durnostojki lub skorupy.

Wszystkie półki zatkała

szuwaksami do ciała.

Wprawdzie one są do butów,

lecz i skóra częścią ciała.

Butelka, kwiatek,

klepane życzenia

i do widzenia.

Oto, co technika niesie,

najserdeczniejsze życzenia

wyrażone w esemesie.

Do prezentu się nie przyzna,

no bo każda darowizna

dla fiskusa to lewizna.

Gdyby kto komu jacht podarował,

obdarowany by zbankrutował.

Do „komunisty”.

Jeszcze w kościółku, jeszcze w habicie

lecz o prezentach już myślisz skrycie.

Duch twój przychodzi w ciszy, prostocie,

ale ty liczysz ile w banknocie.

Takie dzisiaj młodej pary żądze,

zamiast prezentu, wolą pieniądze.

Nie jednego znam gagatka,

wino woli zamiast kwiatka.

I wesele interesem,

od gości dwustu

jest już biznesem.

Bardzo też wygodnie, otrzymywać także

prezenty przechodnie.

Pamięci nie maca, to taki prezencik

do darczyńcy wraca.

Aby upominek miał zastosowania,

warto rozpoznać zainteresowania.

Wybór nie jest taki łatwy,

prezent tani a przydatny.

Niech nam przyjdzie do głowy

prezencik pomysłowy.

By częściej wspominać jakąś miłą bajkę,

warto podarować niezapominajkę.

Trzeba coś wymyślić,

bo przecież nie kwiatek mamy tu na myśli.

Polka może wyjść za cudzoziemca,

ale w dobrym jest zwyczaju,

aby cnotę zostawiła w kraju.

Mądra podpuszcza, lecz nie dopuszcza,

w trudzie zdobędzie, szybko nie siędzie.

Mami wiankiem

by mieć władzę

nad kochankiem.

Wycałował Alek Asię, potem miała braki w kasie.

Chciała mieć kochanka, to ma utrzymanka.

Nie ma romansu

bez kontenansu.

(Kontenans – pewność siebie)

Dawniej szanse u kobietki powiększały nam Lambretki,

nie poderwiesz dziś brunetki, bez pieniędzy furgonetki.

Lepiej mu się dzieje, gdy poderwie młodą,

w depresję nie wpada i gęba mniej chleje.

Na udzie ręka?

Tylko udręka.

Młoda przez starego także jest do wzięcia,

dlatego starszego masz od siebie zięcia.

Trzeba zmienić modę,

dla młodych dojrzałe,

dla dojrzałych młode.

Cechą urwisa?

Emocja stoi,

a rozum zwisa.

Członek PAN-u panem członka?

Dla starego to już mrzonka.

(Hugon Steinhaus, pzru.)

Zmienia się relacja z wiekiem

między członkiem a człowiekiem.

Ruszają się z musu frędzle u korpusu.

Bardzo mu się chciało, odmówiło ciało.

*

Dostrzega kobieta,

że u niego tylko

bojowa makieta.

*

Tylko poza

jest przy racji

w pozoracji.

Stary aktor, pełen chuci,

jeszcze młodą zbałamuci.

Erotycznie o łapownictwie.

Bardziej się dostaje

nie temu, kto bierze,

lecz takiej, co daje.

Nie widziała tego nawet i drogówka,

nieletniemu dała przy drodze tirówka.

*

Nie zachwyca się nierządem,

kto nie czuje się przyrządem.

Piękniej ciała się stykają,

gdy i duchy się kochają.

Do nudystów.

Chociaż jest bez gaci,

na plaży nudystów

powagi nie traci.

*

Przestaje być nadzwyczajny

tłumu czyn nieobyczajny.

*

Teleportacja pomysł wspaniały,

portki uciekły, ciała zostały.

W niemieckiej piekarni

poprosił kobitę:

sex brötchen bitte.

Kłopot nie malutki,

gdy biedny ma długi

a komornik krótki.

Nie wiadomo czy się cieszyć,

czy też z komornikiem grzeszyć.

Dawniej cwanych było wielu,

wozili dziewczyny na ramie roweru.

Obowiązek potem mieli,

bo pręgę na pupie masować musieli.

Nawet nie za lotny, musiał być zalotny.

Do nieśmiałego.

Choć zawiedzie się dziewczyna,

gdyś już po wódzie, to pieść po udzie,

źle się kończy lecz łatwiej zaczyna.

Chędoży dziewczynę,

nie baczy na skutki,

bo woli przyczynę.

Zagadka dla pań.

Będzie bezpieczniej, jeśli tu powiem

że niekoniecznie.

Zwykle maleńki, lecz czasem wielki,

brak mu zdrobnienia jak golusieńki.

Odp.:

Księżyca tarcza, choć częściej mała,

zdrobnienia jeszcze nie doczekała.

Przepraszam więc panie za rozczarowanie.

Nic nie blaknie bez powodów,

nie przerywaj „wódo wzwodów”.

Gdy „wigoru” po niej brak,

nie przeczytasz tego wspak.

Zawsze w świecie ten się liczył,

kto najlepszy ciała swego koniec ćwiczył.

Dla jednych to stopa ale ta życiowa,

u Einsteina głowa i jest jeszcze jedna,

dla niej szkoda słowa.

I na wyspie Madagaskar

też swą miłość Arek zastał,

tam, gdzie było antypodnie,

także chętnie ściągał spodnie.

(Arkady Fiedler – „Gorąca wieś Ambinanitelo”).

W znanym dowcipie mili panowie i panie

prąd daje napięcie, kobieta na tapczanie.

Jak dźwięk, co wynika ze struny szarpnięcia,

i prąd powstaje z napięcia.

Stwierdzić to trzeba ze smutkiem,

że zastępuje się czasem przyczynę skutkiem.

Gdy myśl lotna,

łapa bardziej jest zalotna.

Nie nachalna

a do pieszczot idealna.

Nie czuje udręki

Wenus bez księżyca

oraz męskiej ręki.

Co poprawne erotycznie,

niepoprawne politycznie.

Wystawiali przy ognisku

swe patyki zamiast rożna,

już przy grillu tak nie można.

Kobiety trudniej mają,

sukcesu nie osiągną, gdy niechętnie dają,

chyba, że prominenckie pochodzenie mają.

Kobieta w dyskusji wymusza przewagę,

po to oczko w pończoszce, by rozpraszać uwagę.

Niesubordynacja.

Młoda jucha komendy „spocznij” nie słucha,

stary waszmość nie słucha komendy „baczność”.

Polityka też dotyka erotyka.

Znacznie lepszą ma erekcję,

ten co wygra reelekcję.

Przez poezję jest uznane

tylko piękno ciut ubrane.

Zostawmy potomności

choć trochę intymności.

Z jednej strony zgrabna pupka,

z drugiej cwana to osóbka.

Tylko piękny cyc a po za tym nic.

Ciało ma piękne, więc kto jej przytka,

że dusza brzydka.

Radość oczu początkiem miłości, (Arystoteles)

lecz cóż z tego, skoro reszta złości.

*

Od kiecki do kiecki

i filozof grecki.

To powiem od razu, że ubiór dla ciała

ramą dla obrazu. Najbardziej zachwyca

czyjaś tajemnica.

Bardziej nas podnieca intymność kobieca.

Nie musi być nago i boso,

by ją dotykać amoroso.

(Amoroso - termin muzyczny - miłośnie, pieszczotliwie.)

Zanim zaczniesz niecnie grzeszyć,

najpierw trzeba wzrok nacieszyć.

Seks nie zamek błyskawiczny,

ma być także erotyczny.

Bez sąsiadki

byłby piórem

bez obsadki.

Do Izydora.

Krytykował Jana minister Motyka,

że marnował talent, bo fraszek dotykał.

Przechodzi w oddali nieznana dziewczyna,

a już się Janowi cięciwa napina?

Dziewczę ramię twe ozdobi,

dopiero wtedy niech Amor

namiot z portek twoich robi.

(Jan Sztaudynger)

(Lucjan Motyka -minister w PRL-u)

Odwieczny problem

dziewczyny mają.

Jeden mądry, drugi ładny,

to którego pokochają?

Zwierzył się dziadzio kochance,

przepraszam, że nie podgryzam,

ale garnitur mam w szklance.

*

Jeśli w wieku się nie mieści,

to niech słowem choć popieści.

Wiele jest skrytek od strychu do piwnicy,

sztuką sprzedać to, co ma się w tajemnicy.

Czasem lepszy dzień bez winy,

bo z wysiłku u dziewczyny

można dostać przepukliny.

Bardziej nośne, to co sprośne.

O Erosie! Jak ty ludziom

w tym chaosie grasz na nosie.

Ten zwykle wygrywa,

kto z objęć Erosa

umie się wyrywać.

Na sprośne dowcipy sobie nie pozwolę,

dobre one w łóżku ale nie przy stole.

Lecz sami przyznacie, że najlepsze rymy

w tym właśnie temacie.

Powiedziały kołki z płota,

nie my głupcy, on idiota.

Dobre kołki póki w płocie,

gdy osobno to w ciemnocie.

Tak głupota świat pogrąża,

że satyra nie nadąża.

Między dobrem a złem

i głupota siedzi,

piskląt z jajek nie wysiedzi.

Tak się ona zachowuje,

że zło gorszym zastępuje.

Głupiego udaje cwane,

bo głupie chętniej

jest kupowane.

Głupota sprzeciw wywołuje,

sprzeciw ją popularyzuje.

Trochę wiedzy, doświadczenia już nazbiera,

bardziej kiedyś człek był głupi, niż jest teraz.

Aby to powiedzieć, wiele mam ochoty,

że nie ma mądrych,

są tylko różne stopnie głupoty.

Mądrych nie wielu,

mądrali wielu.

Bywa, że człowiek dorasta,

nie do dębu lecz do chwasta.

Tam gdzie tupet, elokwencja,

tam dowodu znacznie słabsza

interwencja.

Dla głupoty dowody to kaliber za mały,

prześmiewcze armaty egzamin by zdały.

I mądry niewiele spłodzi,

kiedy głupcom on przewodzi.

Pępek świata lub naród wybrany,

czerwone świnie albo nadpany,

zbawca narodów także jest znany.

Pogląd nie trzeźwy choć nie pijany

w głowach od wieków przechowywany.

Oswojone nie dziwi, chociaż bywa dziwaczne,

w ocenie głupoty różnice są znaczne.

Różną miarą głupotę mierzymy.

ale w postęp ludzkości wierzymy,

(Ludwik Gumplowicz „Czy ludzkość postępuje”. Pzru)

Niekompetencja walczy z zepsuciem,

bardzo dużo ma głupota uciech.

O blondynce opinia bardzo brzydka się chowa,

mówią że jest ciemna choć to białogłowa,

Z kiepską świadomością wciąż kłopoty mamy,

gdy myślimy tylko stereotypami.

Więc niech blondynka się nie stresuje,

bo przecież mówią „baśka pracuje”.

Bywa głupota, co zamiast czyścić

woli pozłacać, to co ze złota.

Głupi błąd powtarza,

mądry w doświadczenie

błędy przepoczwarza.

Głupota ludzka nigdy nie minie,

chleje na umór, w wodzie się topi

a w aucie ginie.

Zbłądzić każdy może

ale trwać w tym błędzie

tylko głupi może.

Głupi błąd powtarza,

mądry w doświadczenie

błędy przepoczwarza.

Ideały to legendy,

Einstein także robił błędy.

Wiele idei

wypada z kniei.

I tarczami też idee,

gdy za nimi zło się dzieje.

Czy dostrzega świat,

że z każdej idei

można skręcić bat?

Filozofia nie dla bata,

lecz z miłości do mądrości

ona wynika, dla rozumienia

winna być świata.

Życie to taniec, co wielu nęci,

zwłaszcza gdy w nim cudzym

tyłkiem można kręcić.

Twego życia będzie panem za idei parawanem,

ze swych błędów łatwiej, choćby był tyranem,

wykręci się sianem.

Piękne idee zaletę mają,

fanatykom pretekst dają.

Idea dobra do takiej chwili,

póki fanatyk jej nie rozpyli.

Choćby nie była utopią,

zawsze będą stachanowcy,

co ideę tę utopią.

Zamiast słowa „ideały”

kłamstwa lepiej by się zdały.

(Henryk Ibsen pzru.)

Tylko część mu się udziela

z mądrych myśli myśliciela.

Nie widzi lebiega,

że wśród nich i taka,

która go ostrzega.

Bo gdy idei bronią idioci,

to nieudolność także ją sknoci.

Z tego nie ma chleba,

gdy żar walki mózgi

ślepo krew zalewa.

(Wacław Berent, pzru.)

Mniej jest bólu z artretyzmu,

znacznie więcej z fanatyzmu.

A najbardziej ludzie piszczą,

kiedy idee wzajem się niszczą.

Wymyślają hasło tacy, potem spory toczą o to,

co to hasło dla nich znaczy. Wszystko zmienią po kolei,

tylko nazwa jest z idei.

Właśnie po to się zmienia pierwotne słów znaczenia.

Marks ideą ludzi bronił,

Lenin myślał w Poroninie

i ideę tą poronił.

Idea to stok,

w górze ekstaza

a na dole szok.

Warto mącić wodę, by łapać karaski,

łatwiej złapać kogo na piękne obrazki.

*

Pod płaszczykiem wolności,

prawa i demokracji

narzucanie nam globalizacji.

*

Więc się płaszczem,

pod tym, pięknym,

modnym płaszczem.

*

Po latach się kropną,

że ta ich idea,

też była utopią.

Tą ideę trzeba ziścić,

że kto brudzi, ten niech czyści.

Głos i cielę, to idei

głosiciele.

O postępie nie to świadczy,

że ideę się wymyśla,

ale jak się z niej korzysta.

*

Wybitny ścieżki wytycza,

partacz je realizuje,

pierwszy nas zachwyca,

drugi denerwuje.

*

Słabością każdej idei, że realizują ją ci,

co w głowach mają nie po kolei.

(Marek Hłasko, pzru.)

Lecz taka filozofia nie powstała niestety,

by z burdeli wyrwała zniewolone kobiety.

Feministki nie prawdziwki,

bo nie bronią praw dla dziwki.

Kontrowersja? I prostactwo i perwersja.

Wszystko rodzi zwady, zalety i wady.

Z braku pokory, te nowe wzory,

Dzielą ludzi w dobrej wierze,

potem zło się od nich bierze.

Filozof rozwarstwia, co ludziom przez wieki

w głowach się nawarstwia.

Według Cycerona filozof zachwyca,

gdy wskazówki daje dla godnego życia.

Ale filozofia jak się okazuje,

zamiast świat naprawiać, to go komplikuje.

Filozof niecnota nie bierze miary,

tylko na długość jednego żywota.

Ciągle świat kwiczy, bo w nim jednostka

mało się liczy. Gdy dbasz o całość,

utworzysz wielkość dbając o małość.

W tym działania piękne wszelkie,

z małych robić rzeczy wielkie.

Taka moja rezolucja:

dla moralności nie rewolucja.

Każda idea – w swoim czasie –

twierdzi, że jest nowoczesna,

póki się nie… stanie bolesna.

Czemu świat jest niedoskonały?,

bo ludzie wierzą w ideały.

Tak z ideałem jest kolego:

doskonałość jest ideałem

a ideał wrogiem dobrego.

Świat w sam raz,

walka klas,

płci i ras.

Najpierw piękno, potem zwierzę,

w ideały ja nie wierzę.

Za komedię człowiek płaci

a za prawdę człowiek traci.

Zawsze będzie niestabilny, choć umysły by go chciały,

kosmopolityzm na Ziemi? Wsadzić między ideały.

Jedna ziemia, jeden naród i dyktator, jego świta,

planktonowi nie zaświta?

Studiowałeś filozofię,

toś jest głupszy

teraz chłopie.

Nie myślałem, że tak szybko to się ziści,

że zawładną naszym życiem hedoniści.

Wielu swe idee narzucać się stara,

od mej głowy wara!

Jakżeś krótka chwilo, gdy nikt mnie nie straszy

panią Zofią Filo.

Taki jestem chłop,

filozofofob.

Jeszcze nie przyjął do wiadomości,

jeszcze nie przywykł do swej starości.

Już o bilet nikt nie pyta,

czyżbym wyglądał

na emeryta?

Spora trauma występuje,

gdy mu po raz pierwszy

młoda miejsca ustępuje.

Nie tylko perspektywa motorem życia bywa,

pasji nie braknie, życie nie blaknie.

Myśl w starości mętna, starym tylko ten,

któremu przyszłość jest już obojętna.

Taką też moralność mamy, bogatemu podsuwają

swoje córy małoletnie nawet ich pazerne mamy.

Skusi się w młodości, cierpi do starości.

Artysta za kratą? Co świat powie na to.

Na starość każdy dobrze ułożony,

już tylko własnej pilnuje się żony.

W starości ludzie łatwiej rozgrzeszą,

do wad przywykną, z zalet się cieszą.

Wypadną kły, mniej człowiek zły.

To przychodzi zwykle z wiekiem,

gdy już tylko z konieczności

człek się stara być człowiekiem.

Starości postępy,

że robię się tępy.

Dłużej pożyjemy,

gdy się tej starości

tak nie poddajemy.

Wolniej ciało się starzeje,

kiedy młody duch go grzeje.

Młodość balansem, starość bilansem.

Starcze płacą, nie wiem za co,

zdrowie jeszcze dopisuje,

taki etap miłą starość mi zwiastuje.

Cena świeczek na torcie

cenę tortu przekracza,

wtedy dopiero w starość się wkracza.

(pzru.)

*

Celebrowanie urodzin? Złe praktyki,

byłbym młodszy, gdybym nie znał swej metryki.

*

Nie w młodości lecz w jesieni

kolorami liść się mieni.

Ażeby zbyt szybko mina im nie zrzedła,

doświadczona starość młodym jest potrzebna.

Choć nie głupi ten jegomość, szkielet po nim tylko został,

a gdzie wiedza i świadomość?

Bezużytecznie nie ulatuje, kiedy ją młodym się przekazuje,

wtedy moralność się kumuluje.

*

Po to człowiek żyje, by duch jego myślał

i młodym rady jakieś wymyślał.

Ogień ciało spala, to duch się wyzwala.

Więcej duch zaradzi, gdy z książki wyłazi.

*

Doświadczeniem swoim nie wal jak obuchem,

ale mimochodem, tak jak byś był duchem.

*

Mniej razi morał niewybity,

lepiej, gdy zabawnie ukryty.

Okazję trza chwycić,

by morał przemycić.

*

Z morałem jak z fantem,

dla życia to tantiem.

Lecz najgorsze dziadowuje, których wszystko denerwuje.

Tak kochają swoje wnuczki, dla synowej są nauczki.

W młodości złe przykłady, w starości dobre rady.

Taki co w młodości trochę nie pogrzeszy,

na grzechach się nie zna, młodych nie pocieszy.

Gaja życie płodzi,

co starym odbiera,

to dostają młodzi.

Więc starość mądrze należy strawić,

by coś dobrego młodym zostawić.

Emeryta to zakała, emerytura za mała.

Codziennie sprzeda z ogródka kwiatek,

i do emerytury ma spory dodatek.

Nie szanował się w młodości,

na Służbę Zdrowia teraz się złości.

Nie nazywajcie mnie emerytem,

gdy jeszcze pracuję,

ja emeryturę tylko otrzymuję.

*

Niech się ze słowami liczy,

ten emeryt, co się byczy.

Życie aktywność mu nakazuje,

więc chociaż stęka, nadal pracuje.

Ze służby zdrowia rzadko korzysta,

zdrowotne ZUS-owi płaci,

to budżet mniej na nim traci.

Wprawdzie energia to już mi prysła,

lecz jeszcze działam, choć na pół gwizdka.

Gdy aktywność jest za długa,

leci za nią błędów smuga.

Między dziadkiem a dziadkiem taka jest różnica,

że nie każdy pcha się tam, gdzie już nie zachwyca.

Kiedy szybko świat się zmienia słabsza młodość od starości

lecz niestety tylko w cnocie a silniejsza jest w chciwości.

Narzekania na młodych nie wychodzą dziś z mody,

rozumiałby starość, nie czuł by się młody.

To zaletą jest młodości, że nie myśli o starości

a w starości w dobrym tonie, to nie myśleć o swym zgonie.

Dziś młody wiekiem,

jutro pod wiekiem.

Nawet wtedy, gdy coś cię boli,

pamiętaj o samokontroli.

Biedni starzy ludzie, pereł poławiacze,

pięknie co wymyślą, już w niepamięć skacze.

Długo szukałem, choć w ręku miałem.

Tak w starości leci,

poszedł do zsypu, zapomniał śmieci.

Lecz i starość ma zalety,

wczoraj znalazł jedną a dziś trzy skarpety.

Bo rozum cholera stare to pamięta,

tylko ta z wierzchu pamięć się ściera.

Skończy życie od brzydoty - ciało z obłych liszek -

którą w lustrze dojrzy, jak paskudny bazyliszek.

Nie opuszcza już swej chaty

stary szparag łykowaty.

Do roztargnionego.

Wychodził ktoś z windy, no to ja czekałem,

aż się drzwi zamknęły i całkiem zgłupiałem.

Gdy oprzytomniałem, nic mnie dziwiło,

me odbicie w lustrze z windy wychodziło.

Zawsze w coś się wrobię, gdy nie myślę o tym,

co w tej chwili robię.

Nierówno czasy mierzą zegary,

wolne, gdy młody, szybkie, gdy stary.

*

Młodemu leci, staremu ścieka, żal mi człowieka.

Wytłumaczyć gapie?

Młodemu sika, staremu kapie.

On z kijkami maszeruje, słabość swoją demonstruje,

sole trzeźwiące i znowu stary skacze po łące.

Już źle na mnie działa trunek,

na weselu jeszcze skaczę,

potem z gipsu opatrunek.

Rytm cię pobudza, lecz noga cudza.

Nóżkę złamiesz brachu,

choć w szpitalu ją wyleczą,

to cię czymś zarażą,

zakopią cię w piachu.

Swej pewności puścił wodze

starszy pan na hulajnodze.

Dla starości złe to zwyczaje,

forma znika, pewność zostaje.

Nie udawaj chwata,

gdy już masz przed sobą

swe ostatnie lata.

Żywot w starości nie taki letki

ale na starość nie ma tabletki.

Świat przenicowano,

dawniej był dla starych,

dziś młodym go dano.

Co w młodości mały krok,

to w starości długi skok.

Ruszają się z musu

frędzle u korpusu.

Gdy pierwsze ruchy to jest katusza,

trzeba pocierpieć, by się rozruszać.

Bólem trzeba bulić

aby ból znieczulić.

Śmierć wybawieniem, czekanie na nią

bywa cierpieniem.

Mniej cierpienie czują, tacy co się śmiercią

zbytnio nie przejmują.

Przez twórczą pilność

tracę mobilność.

Bardziej ciało żyje duchem,

gdy już takim jest okruchem.

Coraz mniej już człowiek znaczy,

ale za swą niemoc

ciągle musi się tłumaczyć.

Lecz dla usprawiedliwienia

nie starczy, uwiąd starczy.

Miast się cieszyć z każdej chwili,

zamknie się w sobie i tylko kwili.

Stary młodych nabiera,

bo gdy tak długo żyje,

więcej grzechów nazbiera.

*

Nie trudno sobie to wyobrazić

Jak grzeszny byłby świat,

gdyby się żyło długi tysiąc lat.

Czeski błąd to powoduje,

że między starszy a straszy

dużej różnicy nie czuję.

Nie pomoże nawet plastyk,

gdy się marszczą fibroblasty.

Młodość piękną miał czy brzydką,

każdy źle się czuje,

smutny, że minęła albo złej żałuje.

Gdy przeżyjesz tylu ludzi,

to samotność życie brudzi.

Od ławki do ławki starości przystanki,

aż zerwie się sznurek do życia skakanki.

Choćby się miało więcej niż sto lat,

zawsze jest przykro pożegnać ten świat.

Skoro to życie, prawie kaplica,

warto się pośmiać z takiego życia.

O humorach kosy.

Jeden ją bawi, drugi złości,

nie zbiera żniwa w kolejności.

Czasem daje trochę zwłoki,

nim zamieni ciało w zwłoki.

Śmiać się z niej trzeba mimo słabości,

jeszcze odkryjesz jakieś nowości.

Więc ja ją bawię, bo może dłużej

w życiu zabawię i może jeszcze

trochę ponoszę szlafrok, bambosze.

Tak nie myślałem, gdy byłem chwat,

mając się przed sobą pięćdziesiąt lat.

Gdy do piekła już Via Appia,

fraszki dla mnie to terapia.

Gdy człowiek ciągle w sobie coś ćwiczy,

to ból istnienia go nie dotyczy.

Schodzi życie nam już na psy,

kiedy psują się synapsy.

Ja już prawie dinozaur.

bo mnie jeszcze z przedwojennych

krawiec skroił materiałów.

Chodzisz po cmentarzu i pytasz sam siebie,

ilu z nich w piekle a ilu w niebie.

*

Stawiamy pomniki dla niegrzecznych gości,

na żywych plujemy, szanujemy kości.

Coś dziwnego w takim zgrzycie,

kości szanowane bardziej są niż życie?

Czyżby w nieświadomym bycie

ducha szanujemy skrycie?

Już więcej nie będę młodych przerażać,

na kanibalizm nie chcę się narażać.

Coraz częściej stare dziady piszą sobie do szuflady

a co gorsza stare pryki piszą także limeryki.

Sen nie nadchodzi

fraszka się rodzi.

Dobrze się zapowiada

twórczość starego dziada.

W kraju mieszkanie i godna płaca,

wyjeżdżać z kraju się nie opłaca.

Mieszkanie drożeje,

naród się starzeje.

*

Nie dba się o starodrzewie,

nie ma dziupli w młodym drzewie.

Zginie ptactwo lub odleci,

by gdzie indziej rodzić dzieci.

Marzenie idealisty.

Gdy mieszkania rząd buduje,

po kosztach sprzedaje, środki odzyskuje.

Nic na tym nie traci a tylko zyskuje,

bo zatrudnia ludzi, młodzież go szanuje.

Dawno byłby już dzieciaty,

gdyby nie ten problem chaty.

Nie chodzi o luksus i złote pałace,

lecz by dach nad głową i w uczciwej cenie prace.

Taka rasa świat ogarnie,

gdzie największe wylęgarnie.

*

Już niedługo biała rasa

będzie żyła w rezerwatach.

*

Forsa, wygoda, na dzieci życia

marnować szkoda,

lecz dla starości to niewygoda.

Oskarżała męża zaniedbywana żona,

mówiąc, że reprodukcja ma być rozszerzona.

Dzieci rodzi patriotka a wygodna pieści kotka,

lepsze pieski albo koty, z nimi mniejsze są kłopoty.

Przeszkadza dąb sośnie,

gdy za długo rośnie.

W jednym miejscu nie marudzi,

tak się spieszy kochać ludzi.

Starych ojców dzieci mają,

wnuki dziadków już nie znają.

Leni się w młodości,

będzie musiał się nauczyć

jak żyć w samotności.

Życie wygodą?

Dla demografii

to jest przeszkodą.

Wyjeżdża z kraju młodzież

wykształcona, dorodna,

czyżby Ziemia Ojców

już nie była jej godna?

Natury racja, to prokreacja.

Żonie instynkt znika, demografia fika.

Ciągle go popędza pożądania jędza,

nie rozciąga myśli na rodzinną metę,

chodzi tylko o to, by zdobyć kobietę.

Demografii wirus za bardzo nie szkodzi,

siedzi młody w domu, więcej dzieci spłodzi,

Do mamuni przyczepiony,

to dla niego nie ma żony.