Tomik III

Kiedy się wszystko w człowieku burzy,

zdobyć się na obiektywizm, to wysiłek bardzo duży.

Brak obiektywizmu często wśród nas skrzeczy,

jeden błąd przekreśli, nawet dobre rzeczy.

Jednej roli nie docenia, cały teatr źle ocenia.

Szczegół krytykujesz, za resztę szanujesz.

Nowość to powoduje,

albo się nią zachłyśnie,

albo ją zlinczuje.

Za wybryki wal,

za zalety chwal.

Nie w zapachu, ani w smrodku,

prawda zwykle leży w środku.

Autora oszpeci,

choć przeczytał książki

tylko rozdział trzeci.

Zmienia ocenę w swoim czerepie,

gdy znana łapa twórcę poklepie.

Życzliwa krytyka dumy nie dotyka.

Obserwuj uważnie, oceniaj krytycznie,

a jeśli się czepiasz, rób to sympatycznie.

*

Tak jest lepiej ją strofować,

by ofiara nie wiedziała

czy się złościć, czy dziękować.

Zawsze pod ręką masz argumenty,

to wyklarujesz nawet i męty.

Udało nas się tak zbajerować,

że się boimy coś krytykować.

Rasistą się czuję, kiedy krytykuję.

Ten, co tylko fakty stwierdza,

też w rasizmie się utwierdza.

Zły krytykuje dobrego,

to nie rasizm jest kolego.

Czy to asertywnych tak wśród nas jest mało,

czy się krytykować ludziom odechciało?

Coraz mniej bolą przytyki ustne,

bo wstydem tylko jest konto puste.

Tylko tam się krytyk ostro gadać stara,

kiedy już historia, bardzo bywa stara

ale gdy jest młoda, to krytyce wara.

Nie pozna prawdy, nie wyczuje mięty,

ten kto ocenia tylko incydenty.

*

Kto incydent sprowokuje,

ten najgłośniej krytykuje.

W tym akcentu wielka siła,

że pomniejsza, to co większe,

by krytyka silną była.

Do mniej odważnych.

Jawna krytyka sposobem lichym?

Więc niech polata w obiegu cichym.

Nie powstaną żadne gagi,

kiedy krytyk bez odwagi.

Kiedy krytyka ze smrodem walczy

ma być wiatrakiem, co głośno warczy.

Z dnem powierzchnia się nie styka,

ja to rozumiem, ale niestety

apolityczność, też polityka.

Z tyłu lica potylica, więc poprawność polityczna,

to jest wada potyliczna. Coraz bardziej świat zabawny,

dobry krytyk, gdy poprawny. Choć zna prawdziwą przyczynę,

lecz poprawny politycznie nie ujawni jej na krzynę.

Czepiasz się ogólnie, uważaj szczególnie,

nie czepiajmy się całości, w każdym dobro i zło gości.

W krytyce jednostki często sporo racji,

lecz lepiej w narracji nie czepiać się nacji.

Dziś ostrożność nie zawadzi,

gdy o mniejszość się zawadzi.

Wielu przed krytyką kryje się bezpiecznie,

bo stereotypy chronią ich skutecznie.

Takie dziś krytyki jak wśród polityki,

nie konkrety wolą tylko ogólniki.

*

Łatwiej zwolenników zdobędziesz,

gdy konkretu czepiać się będziesz.

Lepiej, kiedy krytyka z propozycją się styka,

konstruktywna uwaga nie niszczy a pomaga.

Na krytykę wolę czekać

niż pochwałę,

błędy wtedy robię małe.

Co się tylko bardzo chwali,

to tam zaraz coś nawali.

To nie zawadzi, gdy ktoś z dystansem

zwróci uwagę, lub coś odradzi.

Ambicji nie warto zbytnio się narażać,

bo ona najbardziej lubi się obrażać.

Najpierw się obruszy, zanim rozum ruszy.

Od razu spory zamiast pokory.

Krytyk się stara śmiać się i z cara.

Krytyk to jest kiper smrodu,

nie czepia się bez powodu.

Obrażanie u krytyka niech nie bryka,

czoło z palcem dla krytyka jest zakalcem.

Warto też widzieć doły,

koło własnej stodoły.

Łatwo krytykować,

trudniej jest samemu

dobrze się zachować.

W ocenach są pierwsi,

ci co nie potrafią

bić i własnej piersi.

To obyczaj bardzo brzydki

nie zostawiać suchej nitki.

Mało kto krytyka lubi,

a poetę się hołubi.

Smród raczej czujesz a nie zapach frezji,

tym się satyra różni od poezji.

Spróbujmy także znaleźć myśl hożą,

między poezją a nudną prozą.

Choć dla poety ona zniewagą,

satyryk ceni istotę rzeczy

bezczelną, nagą.

Każdemu krytykowi łatkę można przypisać,

że chce być mądrzejszy, bo chce się popisać.

Myślę, że na ziemi byłoby jak w niebie,

gdyby każdy wolał krytykować siebie.

Na krzywej powierzchni

gówno się przylepi

nikt go nie odczepi.

*

Czego się nie krytykuje,

to na głowy nam wskakuje.

A satyra z pazurami,

mocno drapie, to go zdrapie.

Słowem się młóci,

to świat się kłóci.

Takich to mamy reprezentantów

w tym naszym sejmie.

Symbol cierpienia z poselskiej ściany

także on zdejmie.

Słowa lekkie są jak śmiecie,

nieodpowiedzialne, latają po świecie.

To ten, to tamten na ciebie warczy,

dom za schron ci nie wystarczy,

gdy się wychylisz spod jego tarczy.

Uważajcie krytycy

by nie oberwać w czapy,

bo jak mawiał Bernard Show,

bystry obserwator cynikiem dla gapy.

Myślenie twórcze, gdy jest krytyczne,

sieje żołędzie dla potomności,

lecz to podejście dziś niepraktyczne.

Nie wkładaj kija w mrowisko,

jeśli chcesz być ludzi blisko.

Chcesz mieć spokój, nie prowokuj, nie otwieraj pyska,

bo cię zaraz zgniecie presja środowiska.

Istoty rzeczy on nie obnaża,

to dyskusji sens podważa.

Wdasz się w detale,

istoty sporu

nie znajdziesz wcale.

Więzi go zgoda,

bo luzu szkoda.

Brak szczerości,

to dla zgody

moc trudności.

Ostrzej się spieramy, gdy istotę sporu

do swych interesów tylko zawężamy.

Komu świat cudownie fika,

kontrowersji on unika.

Z tematu na temat skaczesz,

nic mądrego nie wykraczesz.

Język strzępisz, to go tępisz.

Mów krótko, trafnie, dobitnie,

mniej osób nosa ci przytnie.

Dyskusja tak może być zdefiniowana:

inwektyw w emocji solidna wymiana.

Gdy intencje nieżyczliwe,

zaraz słychać inwektywę.

Częstsze inwektywy

z żabiej perspektywy.

Tam gdzie ludzie gwarzą,

to z niewyparzonej gęby

bardziej słowa parzą.

Ten w dyskusji bardziej broi,

kto emocji nie nastroi.

Z emocji pęknie,

zanim spróbuje

spierać się pięknie.

Nie dają rozmówcy dojść do myśli końca,

bo opanowanie emocja im zmąca.

Nie najlepsze wychowanie,

przerwać komu w środku zdanie.

Temperament to potwór, jego opanowanie,

w czasie dyskusji ważne zadanie.

Przypaskudzić zawsze moda,

nawet ludziom, których szkoda.

O debacie definicję taką macie:

dyskurs poważny na temat ważny,

ale tylko ludzie ważni są poważni.

Siedzą, kraczą,

w którą stronę

świat wypaczą?

Zwykle spokojna, zrównoważona,

ale w debacie twarz jest czerwona.

Aż się skręcają kiszki w bebechu,

gdy braknie luzu, pokory, śmiechu.

Gdy się kłócą politycy, spierają autorytety,

emocjami Kowalskich zarażają niestety.

Sytuacja nerwicowa, czują się Kowalscy

jak te psy Pawłowa.

(Józef M. Kossecki, pzru.)

Źle się dzieje z polską chatą,

bo zanika już różnica

między sporem a debatą.

Już i w debacie nam się rozkrzewia

rola oponenta i rola cietrzewia,

pierwszy tylko znudzi, drugi wyrwie trzewia.

Mądre myśli też do bicia, kiedy słowom brak przebicia.

Myśl się łatwo nam przyplącze, kiepskie zdanie ją poplącze.

Choć myśli jasne, słowa kanciaste.

Słowo więcej niż myśl waży, mądrą myśl też ono zwarzy.

Mało czyta, słów brakuje, w wypowiedziach coś szwankuje.

Nie wie, że nie wie, więc pewny siebie.

Z moich spostrzeżeń tą myśl wysnuję:

niegodziwy godziwego znacznie bardziej przekrzykuje,

bo gdy ma powody aby się bać,

to nas zaszczeka, od pietruszki nać!

Cudze tylko myśli do swej głowy chowa, trudna z nim rozmowa.

Gdy akceptacji ktoś potrzebuje, cudze poglądy tylko szanuje.

Bo kiedy własne są skamieniałe, to perspektywy w dyskusji małe.

Wielu swój obraz narzuca hucznie, ale przy cudzym to nie przykucnie.

Każdy z nas jest głuchy, gdy słuchać nie umie.

O ironio losu,

nawet mu nie dali

dojść do głosu.

Tak się spierać, by się wspierać.

Trafna riposta bywa jak chłosta.

Śmieją się obierki, że my kartofelki.

*

Lepiej, gdy riposta miła,

niejednego z nóg zwaliła.

*

Riposta uniwersalna

Jeśli mówi, że ja „be”, to ja mam go w niskim „c”.

Do muzyków ja tak mówię, których lubię.

To nie takie wcale proste, adekwatne słowa znaleźć

i natychmiast mieć ripostę.

Zadania nie wykona, najtrafniejsza riposta,

gdy będzie spóźniona.

Więc może warto, chociaż niektóre,

wcześniej wprowadzić do szarych komórek.

Mądry dyskutuje, kiedy się nie zgadza.

Głupi na niezgodę, tylko się obraża.

Po tym jego klasę poznać,

jeśli po trafnej ripoście

z wdziękiem potrafi się poddać.

*

Bo z mądrości taka korzyść,

że potrafi się ukorzyć.

(Mikołaj Gogol, pzru)

Już nie modny stan wysoki,

w biodrach dzisiaj wiążą troki,

oto konwersacji dzisiejszych uroki.

Dużo taki obiecuje,

tylko, że słowa

nie dotrzymuje.

Tylko pełne zrozumienie szansą na porozumienie.

Jaźń przy jaźni, to warunek jest przyjaźni.

Wszystko natchnieniem, poezja, miłość

ale najbardziej, to zrozumienie.

Coraz szybsze samochody

dla kierowców prowokacja,

między biznesem a prawem drogi

niezbyt zdrowa to relacja.

Przydatna przestroga,

gdzie dziurawa droga.

Smołę leją też na piach,

piękne dziury będą, ach!

Wszystkie świństwa w asfalt wkłada,

tak powstaje autostrada.

Po odwilży przyjdzie mróz,

i w nawierzchni dziura już.

Czemu smołówkę zwie się asfaltem?

Ja nie doradzam aby po dziurach

też jeździć autem.

Pracuje zgrubsza,

łata od jezdni

zawsze jest grubsza.

Zwalniają jazdę dziury na drodze,

po co sztuczne garby, zrozumieć nie mogę.

Jeden tylko wie Bóg,

jak wiele kosztuje

eksploatacja dróg.

Wyjedziesz rankiem, dojedziesz zmrokiem,

więc po co korkiem, gdy szybciej krokiem.

Autostrad przybywa,

korków nie ubywa.

Tatry chmurek kryje pianka,

tonie w korkach Zakopianka.

W mieście samochody jak dla ciała wrzody,

przez spaliny patrzysz w mieście

na dziewczyny.

Ciągły kłopot z ulicami,

zastąpiono koński nawóz

trującymi spalinami.

Pędzi sobie Polak z Polką

pendolino jak tyrolką.

Auta stare, co kadzą,

do lamusa już wsadzą.

*

Diagnosta spalin pan Kazimierz,

na drugie imię ma Kadzimierz.

Producentom ku przestrodze,

na spalinach oszukują,

to renoma spadnie srodze.

Forsę swą producent w bezpieczne auto wywala,

tylko w jedną część nie może, w kierowcę, rywala.

Niech jazda kierowcy tak bardzo nie cieszy,

bo jezdna nie jego, jest także dla pieszych.

Jeśli niesie cię fantazja,

niech ostrzega wyobraźnia.

*

Brak mu wyobraźni,

na drodze się błaźni.

Auto to pudełko z bardzo cienkiej blaszki,

więc z dużych prędkości nie rób se igraszki.

Bo nic nie za friko,

większa przyjemność,

większe ryzyko.

Dopóty go ciągnie adrenalina,

aż mu zrzednie mina.

W aucie siedzą małe dzieci, matka jak wariatka leci.

Lepiej nie rodzić, niż dziecku szkodzić.

O brawurze

Taneczny pas, z pasa na pas. Nie rozważny, choć odważny.

Pokora to wynik brachu mądrości lub strachu.

Głupcy hołdują brawurze, rozsądni - nie tchórze.

Pewnyś siebie? Witaj w niebie.

Nie z jednego wora pewność i pokora.

Gdy niepewny, to uważny,

a gdy pewny – nierozważny.

Człowiek niewdzięczny.

Tyle mu auto ciało woziło

a on je sprzedał, za sześć tysięcy.

Rozsądnego pan Bóg strzeże

a głupiego diabeł bierze.

Więcej stresów czuje,

ten co swoje auto

niechlujnie parkuje.

Hamuj z daleka,

by pieszy widział,

że z tym nie zwlekasz.

Celebruj jazdę jak procesję,

nie pożegnasz życia wcześnie.

Dawniej ludzie lepiej żyli,

bo aż tak bardzo się nie spieszyli.

Wrzeszczy ludziom w głowie

neuronów worek, bo stresuje korek.

Po co się irytować w korku,

na wygodnym fotelu siedzisz

przecież nie na worku.

Upchani jak w ławicy śledzie,

bo zderzak na zderzaku jedzie.

Nie pojedziesz se statecznie,

zwiększysz dystans, to przed ciebie

zaraz jakiś drań się wepchnie.

*

Mniej rozumu ma niż śledzie,

człowiek kiedy w korku jedzie.

Ryby nad nami przewagę mają

one w ławicy się nie zderzają.

Do pijanych kierowców.

Rozumu się nie pyta,

za kierownicę wsiada

potencjalny bandyta.

*

Jeżdżą maszyny

do zabijania,

ludzi przez drania.

*

Na najlepszych drogach,

nie zmniejszy wypadków

nieporządek w głowach.

*

Szturchnął Jureczek motocyklistę,

w prowadzeniu auta i to w stanie trzeźwym

pojęcie ma mgliste.

Pięć kilometrów tylko przekroczył,

mandat z Włoch dostał

i ze zdziwienia aż się zatoczył.

Rycynę doradzam, gdy przyślą do chaty,

łatwiej się trawi po niej mandaty.

A wśród znaków dla pierwszeństwa,

ludzka grzeczność także siedzi,

chociaż nie jest nazbyt częsta.

Tam gdzie jedzie Telimena,

nie uświadczysz dżentelmena.

*

Nie dolegliwość to jest kolego,

gdy każdy wpuści tylko jednego.

O autoszaleństwie.

Nie wszyscy to śledzą, że jeździ się dziś autem,

nie tylko w sprawach ważnych, lecz i za potrzebą.

Wypadków tyle, bo modne grille.

Jazda autem to dla wielu kilometrów zaliczanie,

ciekawe obiekty mija, nigdy przy nich nie przystanie.

*

Dziś niewiele ujrzy w świecie,

nawet gdy się czuje w aucie

jak stangret w karecie.

*

Dawną drogą jechałeś, piękną Polskę zwiedzałeś,

z każdej strony dziś masz płot, z topografii jużeś młot.

Więcej jeździsz niż chodzisz,

swemu zdrowiu zaszkodzisz.

*

Zamiast do baków lać ropy baryłki,

zdrowiej jest chodzić w obuwiu od Ryłki.

DIAGRAM VEENA

Mówią, że głodny najbardziej płodny,

ale ja myślę, że proces twórczy

trudniejszy wtedy, gdy w brzuchu burczy.

Głodny rozum nie zadziała,

mózg jest także częścią ciała.

Niepokorny kanony olewa,

to on tworzy, co mu w duszy śpiewa.

Każdemu coś fika.

Nutka u muzyka, kreska u grafika,

słowo u pisarza, pędzel u malarza,

potem kicz lub chała

albo - cud się zdarza.

Brak twórczego niepokoju,

to cofanie się w rozwoju.

Uwieńczenie?

To twórczości zakończenie.

W sztuce często tak się zdarza,

każdy co innego sobie wyobraża.

*

Nie musi wypić całego koniaku,

ten, kto ma wyczucie dobrego smaku.

Jeden ma go w sztuce a drugi w durszlaku.

Do malarzy

I po cóż Natura aż tyle ma piękna, choć często samotna,

czy sama dla siebie bywa tak zalotna?

Jak barwy zestawia i harmonizuje, nikt tym nie steruje?

*

Żadna osoba się nie odważyła,

kiczem zwać to, co Natura stworzyła.

Kto ją na obrazie wiernie odmaluje,

to bohomaz taki w domu przechowuje.

Bohomazy to nie brednie,

przy Naturze malarz blednie.

*

Oczy i rozum bystry, cieszy się dłoń artysty.

Wiele wrażeń na nim zmieści, gdy pędzelkiem płótno pieści.

A najbardziej jest przejrzysty

obraz u abstrakcjonisty.

Talentów nie szkoda,

jeśli wśród artystów na anioły moda.

*

Po co reżimy w świecie obalać,

lepiej w człowieku dobro wyzwalać.

*

Może malarza jakiegoś skuszę,

by namalował niewinną duszę.

Portrecista nie poruszy,

taki co nie umie, namalować duszy.

Do hair stylisty

Nie sześćdziesiąt złotych za usługę bierze ale złotych trzysta,

taki fryzjer to artysta.

Tu mam trochę stresu, bo gdzie mam to wrzucić, do sztuki, biznesu?

Do grafika.

Lekka kreska u grafika,

niepozorna, uproszczona,

ale jakże w temat wnika.

I w grafice skrót się mieści,

mało kresek, dużo treści.

Nie jest ciężki jakby z cegły,

Kasi pisak w dłoni biegły.

Jeden obraz dla mamony,

drugi jest dla chwały, oto Kossak cały.

*

Zdobędzie już sławę jaką se wymarzy,

uznanie mieć będą także bohomazy.

*

Wśród malarzy też niecnoty, coraz mniej dla koneserów,

coraz więcej dla szpanerów, coraz więcej dla bidoty.

Myśli nasze, sprawa duszy, więc i duch się także ruszy,

raz usiądzie na ramieniu a raz wlezie nam na twarz,

duszę portrecisto w zadku często masz.

Do utalentowanych

Nie wybije się w tłumie, choć piękny ma instrument,

lecz na nim grać nie umie. Aby piękny dźwięk z niego wydobyć,

dużo trzeba trudu, by uznanie zdobyć.

*

Do wielu dziedzin miłość głęboka,

każda ci się wyrwie sroka.

Każdy z kolorów ma koszt wyboru.

Spełnienia szuka, lecz nie wie, co to

wyboru sztuka.

*

Choć pomaga on w potrzebie,

talent to jest coś, o czym się nie wie.

Tego przecie nie wie nikt, co smykałka a co dryg.

Dyspozycje szybko prysną, gdy się trudem nie odcisną.

Do pianisty

Bez znaczenia, czy to koncert, czy ćwiczenia,

tylko wykonań stałość szansą na doskonałość.

Gra swobodna, od niechcenia ale przed nią wyrzeczenia.

Wie to łapa wyćwiczona, w który klawisz ma uderzyć,

rozum więcej ma swobody, by się z emocjami mierzyć.

Dość turystek drogie panie

mają także Wenecjanie.

Nie zwiedzicie, jak należy,

gdy z niej spieprzą gondolierzy.

Piękno nie czuje, że prowokuje

a potem piękne pod butem pęknie.

Piękna nie należy chłeptać,

bo go można też rozdeptać.

Świerszcza ambicje to jego skrzypce.

Jedno skrzydło struną a drugie jest smyczkiem,

tak przywołuje świerszcz swą samiczkę.

Do flecisty

Gdy się dobrze grać nie stara,

wtedy mówią, że fujara.

O trafności

Ważne tylko jedno,

by pędzlem, młotkiem czy słowem,

zawsze trafiać w sedno.

Do piosenkarza

Na swoją chwałę cudzą twórczość przetwarza,

mając szczęście do muzyka, do tekściarza.

Do skrzypka

Czy dobry, czy zły,

skrzypek ma zawsze

smykałkę do gry.

Więcej Skrzypek ma rozmachu,

gdy w operze gra Na Dachu.

O ekspresjonizmie

Niby tylko chlapnięte zarysy,

lecz jak wyraźnie się prezentują

w skwarze południa dumne cyprysy.

*

O impresjonizmie

Próbuje malarz samotny

zatrzymać nastrój ulotny.

O autoblacharzu

Aż trudno uwierzyć,

uderza raz lecz wie,

gdzie trzeba uderzyć.

Do aktora.

Jeden rolę tworzy, drugi ją odtwarza,

tym się właśnie różni aktor od nudziarza.

Nic mu nie doskwiera, nie zagra Moliera.

Taki piękny i przystojny, dla panienek tylko hojny.

Wśród aktorów był najbrzydszy, ale talent miał najczystszy.

Co amanta może pobić? Atut z własnych blotek robić.

Aktorska mowa? Ważenie ekspresji dla każdego słowa.

*

Aktor bez rólki? Śledź bez cebulki.

Bardzo niekorzystna dla aktora dola,

gdy tylko w serialu przypadnie mu rola.

Do słuchacza

Pop muzyka w nogi wchodzi

a klasyka w głowy wnika,

stresy ludziom też łagodzi.

*

Choćby bardzo się wypinał,

zwykle od przeróbki

lepszy jest oryginał.

Wojnicki o kaczce, Wodecki o pszczole,

trudno mi powiedzieć, kogo bardziej wolę.

W tym się moja niechęć do gęsi zamyka,

że w polskich piosenkach wolę

polskiego słuchać języka.1)

1) A niechaj narodowie wżdy postronni znają,

iż Polacy nie gęsi i swój język mają. - Mikołaj Rej.

DIAGRAM WEENA

Gust to proces jest złożony,

są też tacy, co potrafią

z wdziękiem nosić kalesony.

Gdy gust nie za duży,

to i podkasana muza nas odurzy.

Mówią że o gustach się nie dyskutuje,

lecz ja w tej mowie to nie gustuję.

Dźwięk podły czy miły, od tego zależy,

do czego się zmysły już przyzwyczaiły.

Co dla jednych wstrętne, dla drugich ponętne.

Mało w którym domu fortepian dziś stoi,

teraz sztuczne dźwięki z keyboardów się doi.

Nim wyćwiczysz, duże męki,

sztuczne dźwięki masz od ręki.

Znacznie więcej ma rozgłosu,

syntetyczne brzmienie głosu.

Muzyczna krytyka głucha, dzisiejsza muzyka tylko

dla przeciętnego jest ucha.

A najbardziej przywala latem na festiwalach.

*

Jak po deszczu rosną koncertowe muszle,

lecz niestety rzadsze, przyjemności uszne.

Co dla uszu jest rąbanką, to dla nóżek jest skakanką.

I urbanistyka, tylko w teorii

ze sztuką się styka. Nie patrzmy ciasno,

cóż z tego że domy ładne, gdy nieładne miasto.

Domy mają piękne, zadbane, duże,

ale przed posesją, doły, kałuże.

Coraz mniej artysta znaczy,

gdy promuje się partaczy.

Nie ma już wśród ptaków miejsca dla puchacza,

gdy bogactwo sztuki nędzny twór przytłacza.

By ze złota długo ludzkość korzystała,

to mądra natura z piachem go zmieszała.

Wolny rynek z tego sposobu korzysta,

nie wiesz czy to już partacz,

czy dopiero artysta.

Tak to leci,

jeden tworzy,

drugi śmieci.

Choćby bardzo chciało chcieć,

bez poparcia nie poleci

ani dzieło, ani śmieć.

Satyry nie czując kija,

chała łatwiej się przebija.

W bączku tak wiosłem piórkować trzeba

jak w lambadzie pupą,

ale co rzemiosłem, to jeszcze nie sztuką.

Tylko wtedy artystyczna,

gdy z kulturą sztuka styczna.

Obrazoburcze, inwencje twórcze.

Na tą drogę ten zwykle wstępuje,

komu lepszych pomysłów brakuje.

Cóż z tego, że brzydactwo

w piękne szaty odział.

Między pięknem a prostactwem

wyraźny ma być podział.

Różne breweria

próbują zmieniać

artystyczne kryteria.

Sedes nie mercedes.

Czym Duchamp się wsławił?

Pisuar fontanną nazwał,

do galerii sztuki wstawił.

Nagroda czeka, choć jego twórczość

w ludzkiej ocenie do muszli ścieka.

Czasem sztuki prąd

jak na ciele trąd.

Na krytykę burczy, że mu ogranicza

zakres swobód twórczych.

Już kanony bardzo mylne,

kiedyś sztuki byłe przednie,

dzisiaj częściej infantylne.

By swobodniej się wyrażać

sztuce wolno już obrażać?

Nie po to Minerwa,

by grała na nerwach.

Nie zawsze jest w modzie,

co z kulturą w zgodzie.

Pędzą z nagrodą dla tych co bodą,

więc salon jest już owiec zagrodą.

I skarabeuszom już nagrody dają,

za to, że tak sprytnie coś tam przetaczają.

Estetycznych

nie ma granic,

sztuka na nic.

Tak się sztuka zachowuje, jak jej sponsor nakazuje.

Ten co kanony sztuce przydziela, to i nagrody dzisiaj rozdziela.

Sponsor cenzorem, także potworem.

Robi się świat bury,

kiedy się odrywa

sztukę od kultury.

*

Gdy kultura sztukę leczy,

wtedy sztuka głośniej skrzeczy.

Ostrzegawczy słychać buczek,

tu i ówdzie wyrastają

Akademie Brzydkich Sztuczek.

Potwierdziliby to starożytni Grecy,

tylko krok jest aby od piękna do hecy.

Aby w teatrach mieć jakieś szanse

to wymyślili nam performance.

Więc aby teatr mógł nas ożywić

trzeba publikę czymś tam zadziwić.

Gdy brak talentu, to dodaj krzyku,

i poskacz sobie, i nie lamentuj.

Już tworzą naukę,

jak ma brzydactwo udawać sztukę.

Na scenie cisza, aktor w roli,

widownia chrapie – bo sen już woli.

I celebryci w świecie obyci,

bo są przykłady:

Skiba Buzkowi pokazał zady,

A Doda Dudzie swoje nadudzie.

*

Nie przejmują się nietaktem,

swej golizny grają aktem.

*

Kiedyś nas raził skuter na scenie,

dziś już nie razi i przyrodzenie.

*

Niech do myśli swoich doda.

Na kobietę wyzwoloną

obecnie jest moda.

*

Tam, gdzie kultura, wstyd dużą karą,

różnie dziś mierzą bezczelność miarą.

*

Apelujmy do nieba, do królowej Elżbiety,

by dla takich, co od wstydu wyzwolone

zorganizowała kursy etykiety.

*

Kto im na przeszkodzie stanie,

ten nagrody nie dostanie.

Większą ma kasę

za popularność niżeli klasę.

Skandalik jeden, skandalik drugi,

i już niedługo będzie mógł spłacić

wszystkie swe długi.

Nazwisko zeszmaci,

szybciej się wzbogaci.

Prostackie żarty,

ślad po kulturze

dawno zatarty.

Gdzie kultura pości,

mniejsze zrozumienie

mają subtelności.

Nie wygłupy, nie podskoki

i nie miny niemowlęcia,

tylko tekst się przy nich liczy,

co następne pokolenie

z przyjemnością zapamięta.

*

Dawniej wszystkich nas cieszył,

Kabaret Starszych Panów,

dziś kabaret straszy panów.

Rozum pojąć nie może,

trudna sztuka w odbiorze.

Coraz bardziej życie, kiepski kabarecik,

tylko to się liczy, co masowo leci.

Więc sztuki profani są rozchwytywani.

Niejedna baba i niejeden chłop

lepiej zarabia na twórczości pop.

Więc muzyka też przebiegła,

od klasyki już odbiegła.

O stolicy

Brak już operetki, za to są seks szopy.

artystkami panie a widzami chłopy.

*

Mniej wstydu czuje,

kiedy przy rurze

się prezentuje.

By mnie cieszyło coś na tym świecie,

małpy w naturze wolę oglądać

niż w dzisiejszym kabarecie.

Tylko cal jest podczas walca

od buciora

do partnerki stopy palca.

Nierozumną człek osobą,

walczy z Naturą, to walczy z sobą.

Sam się człek wytępi, cierpliwa Natura,

odrodzą się ludzie, może i Kultura.

Natura nieszczęśliwie wyewoluowała

Ziemi człowieka dała.

Lecz według Hugona,

Ziemia dla niektórych kulą u ogona.

*

Ale to nie tyczy ducha,

bo symbioza ducha z ciałem,

to złośliwa jest podpucha.

Ciało spalą, albo zgnije,

uwolniony duch odżyje.

W takim tylko szarp się trudzie, byś przeganiał, to co w brudzie,

bo gdy brud cię pokaleczy, może piękno cię wyleczy.

Za komedię to się płaci

a za prawdę to się traci.

Aż z nóg zwala,

wyobraźni

ludzkiej skala.

Strachy nie na Lachy,

serwuje alkohol

aby wygrać w szachy.

Dostać po pysku,

w tej wspanialej grze

to brak połysku.

Zbić hetmana, to jest mrzonka,

celuj w pionka,

bez podpory, słabszy będzie

od tej pory.

Gdy emocje w szachy grają,

to najczęściej przegrywają.

Postęp daje bardzo wiele,

kiedyś w szachy z Pawłem grałem,

w czasie epidemii

tylko z komputerem.

Szachy to taktyka a nawet strategia,

kto ich podstaw nie zna, to najczęściej przegra.

Źle figury się rozkraczą,

konie tego nie wybaczą.

W oliwskim parku długa aleja

a na jej końcu niebieski pas,

to był z Bałtykiem mój pierwszy raz.

Radość czuje i niemota,

gdy napór czuje wiatru na grota.

Wyrwie mu woda kubełek z rąk,

kto chce jej nabrać rzutem pod prąd.

Kanapki gotowe, tylko że są w zęzie,

kto z załogi głodny, niech je wydobędzie.

Tak ambicja z nim poczyna,

większy żeglarz niż łupina.

Znacznie lepszy dla dziewczynki,

większy żeglarz od łupinki.

Grot sternika bomem pieści,

gdy mu opowiada morskie opowieści.

Pod Bornholmem tak aura

wiatr zawstydziła, że flauta była.

Zimne fale nie mroziły,

bo nas chełbie poparzyły.

Z głodu żeglarz chory,

to nawet na fali

widzi kalafiory.

Mniej ma majtek już odwagi,

gdy kapitan bez powagi

lecz powaga tylko bajką,

udawana brodą, fajką.

Odwaga nie ważna,

wystarczy że mina

jest bardzo poważna.

Większą ma wiedzę, gdy jest na oku

lecz wtedy często rufę ma w kroku.

Rufa steruje, to dziób pyskuje,

więc kapitan z dziobu sika,

bo opryskać chce sternika.

*

I to także przegapiłeś chłopie,

akumulator wyładowałeś

to nie masz światła w nocy na topie.

I w fregacie żagle takie

są wypchane jak i gacie.

Do dziś smak siedzi,

świeżutkich z kutra

smażonych śledzi.

*

Tu się kapitan zachował ładnie,

bo za te śledzie to i szyprowi

pół litra spadnie.

Do sternika – polityka

Bałwan łajbę chce wywrócić,

mądry sternik choć hamuje

tak halsuje, by do kursu

znowu łajba mogła wrócić.

No bo w żeglarstwie bywa też tak,

że da się płynąć nawet pod wiatr.

Ma to sternik w swej naturze,

od spokoju woli burze.

Liny lejce, żagle konie

A załoga? Na balkonie.

No bo w żeglarstwie bywa też tak,

że da się płynąć nawet pod wiatr.

Choć wiatr gwiżdże, ryje, wyje,

drze jak żagiel połatany,

on nie pęka jak skorupa,

dla sternika wiatr organy.

No bo w żeglarstwie bywa też tak,

że da się płynąć nawet pod wiatr.

Nie osiągnie łajba celu,

gdy sternikiem chce być wielu.

Gdy załoga go nie poprze,

to i sternik kurs ma w poprzek.

No bo w żeglarstwie bywa też tak,

że da się płynąć nawet pod wiatr.

Do „Milionerów”.

Trema tam przemożna,

tylko dwa fotele

a zgubić się można.

*

Z boku widownia na niego patrzy,

nie zbierze myśli, kół tylko ma trzy.

*

Wiedzy małe ma ilości,

to nie kapnie subtelności.

*

Własna forsa nie ceniona, gdy apetyt na miliona.

Z domu żona go wyrzuci, gdy z tysiącem do niej wróci.

*

Nie znał odpowiedzi wycofał się zaraz.

Dwadzieścia tysięcy? To przecież jak znalazł.

*

W gestii sugestii to, by zagrała

między ciosami trąba,

jako instrument a nie część ciała.

*

A i cebulka spuściła nosa,

bo nawet dymka,

to tylko przerwa na papierosa.

*

Balsam mu nie był potrzebny wcale,

no bo Lenina wykuto w skale.

*

Wygrywają sporą kasę, na uściski baby łase.

Trzeba dużą mieć wygraną, by być mocno wyściskaną.

Nawet, gdy mu przejdzie, jako Przytulicki

do historii wejdzie.

*

Miej siły w rezerwie, by przetrwać reklamy,

te które są w przerwie.

W „Postaw Na Milion” trudne pytania

z wiedzy nie wartej zapamiętania.

Dają kasę, jak na sznurku psu kiełbasę.

Żebyś nie wiem jak wysoko skakał,

nie podskoczysz do poziomu ptaka.

*

Całej wiedzy nie ma nikt, całe szczęście, że ich dwoje,

jeden wie, co opierunek, drugi wie, co znaczy wikt.

*

Często w turniejach, ten sam błąd huczy,

pytania z wiedzy, co nie utuczy.

Nie skomponował on poloneza,

Bo to był dentysta koński,

Michał, Kleofas Ogoński.

Brawo analitycy!

Pieskowa Skała sterczy

w dolinie Prądnicy.

Choć pięknej Polski dobrze nie znają

na antypody się wybierają.

Nie ma doskonałej ciszy,

pełza ślimak w moim uchu,

własne szmery ono słyszy.

Z ciszy wszystko się wyłania,

i akordy i szemrania.

Więcej ten usłyszy,

kto hołduje ciszy.

Więcej zwojuje, kto hałasuje,

reklamodawcom hałas pasuje.

Piękniejsza była dawniejsza era,

częściej w niej grała harfa Homera,

dziś wrzask reklamy w ciszę się wdziera.

*

Były normy, po nich rżysko,

biznesowi wolno wszystko.

Manipuluje się wrzaskiem,

błona w uchu pęka z trzaskiem.

Tam po ciszę wyjeżdżają,

lecz tam-tamy tam puszczają.

Treści nie słyszę,

tylko ten jazgot, co rani ciszę.

Nie każdy słyszy,

jak hałas po pysku

przywala ciszy.

Za głośna biesiada,

nie słyszysz sąsiada.

Wiosenne wyzwanie?

Z ciszą po zimie

leśne spotkanie.

W mieście niema takiej ciszy,

nawet nocą coś się słyszy.

Północ sobie zegar tyka,

leci wariat bez tłumika.

Cisza przed burzą

bywa zwiastunem,

przezorności opiekunem.

Aktywnego miewa ducha,

cisza także coś podsłucha.

Ciemność ciszę wzmaga,

bo skupia się na niej

wzmożona uwaga,

Jest i cisza, ta z poddaszy,

byle szmer w niej lichem straszy.

Gdy dyskusja zakłócana, chaotyczna,

marzy mnie się inna cisza, polityczna.

Czasem cisza bywa psotna,

do wysiłku jest zalotna.

Myśl pobudza, spać nie daje,

niewyspany rano wstaję.

Bywa cisza towarzyska,

gdy nikt nie otwiera pyska.

Cwany gospodarz mówi nam zaraz:

„nie gadajmy wszyscy naraz”. (pzru.)

I takie bywają dziwy,

nie musi być elegancki,

jeśli bardzo urodziwy.

Gdy uroda mniej się liczy,

elegancję trzeba ćwiczyć.

Przy eleganckim stole

też bywają swawole.

Każda baba latawica,

gdy wichura na ulicach.

Prawdziwe, lecz nie eleganckie,

lepsze zachowanie szarmanckie.

Taka postawa nie elegancka:

„możesz nie oglądać”

raczej arogancka.

Elegancką gadaj mową,

zauroczysz i teściową.

Nie podziwiam drania,

nie z kultury elegancki,

lecz z wyrachowania.

Ten tylko, kto zboczy,

zostawia dziewczynę

samą w środku nocy.

Nie odmawiasz, choć to katusza,

bo elegancja do tego zmusza.

Postawa ciapy, niespokojne łapy,

łokcie nie przy boku, nogi w rozkroku.

Do busa wskakuje,

i ciżbę niezdjętym

plecakiem szturmuje.

Mego gościa szanuję,

w kapciach go nie przyjmuję,

więc nie zdejmuj butów

wchodząc w moje progi,

nie żal mi podłogi.

O niezapowiedzianych wizytach.

Przywitam cię godnie,

lecz pozwól mi chociaż,

bym założył spodnie.

Tylko matołek,

pierwszy przy pannie,

siada na stołek.

O takcie.

Dowiedzą się przypadkiem,

że dziś częściej rytmem to,

co kiedyś było taktem.

*

Ciągle trzeba uczyć, każde pokolenie,

co to jest kultura, takt i zrozumienie.

*

Przed oczami mignie naga kobieta,

to udawaj, że widziałeś faceta.

*

Bo i to się zdarza,

że prawda zawstydza,

a nawet obraża.

*

Stąd wniosek wyłania się złoty,

takt, to udawanie idioty.

O gafach.

Język bez namysłu chlapie,

nie przystoi nawet gapie.

*

Choć dobre intencje miałeś,

ale nieprzyjemnie

komuś przygadałeś.

*

Za gafę wstyd wielką karą,

nawet za tą bardzo starą.

*

Żona lepszym cenzorem,

jeśli kopie pod stołem,

nie strofując ozorem.

*

Powinna być myślą i forma i mowa

ale przekształconą we właściwe słowa.

Arystokracja też łajdaków miała,

lecz jej zdrowa część manier pilnowała.

Więcej zrobi niżby chciała,

rękawiczka lecz ta biała.

Krok do kariery dobre maniery?

Dziś już złe maniery

nie psują kariery.

Od przestrogi tutaj zacznę,

częściej zdrowe, co mniej smaczne.

Nie przyzwyczajajmy do frykasów gęby,

będą nam smakować nawet i otręby.

Hamulce mi prysły,

zbyt długo smakami

podrażniałem zmysły.

Tak mu smakowały te zimne przekąski,

że zabrakło miejsca dla przepysznej gąski.

Burak z chrzanem tak się polubili,

aż się w ostrą ćwikłę zamienili.

Lecz bywa produkt precyzyjnie zwan,

to ćwikła i chrzan.

Gospodyni gościnność, to może sprawić,

by elegancko gościa w drugi świat wyprawić.

Nie pomoże gospodyni skrucha,

gdy się przeżrę i wyzionę ducha.

Zdrowiej w brzuszku po jabłuszku.

Przez krzyżówki znikły polskie

papierówki, malinówki.

Owocowego nie podziwiam składu,

bo niedojrzałe, lub w stanie rozkładu.

Rynek schodzi na psy,

bo nie kupisz na nim

już dojrzałej klapsy.

Południowe także przaśne,

jeszcze twarde, bardzo kwaśne,

albo w skrzynkach gniją właśnie.

Kwaśne kiwi gębę krzywi.

W smaku niemiłe, twarde lub zgniłe.

Owocowa hipokryzja,

na zewnątrz wspaniały,

a w środku zgnilizna.

Taka dziś potrzeba, by dojrzały owoc

znów zrywano z drzewa.

Kiedyś kajzerki chrupiące,

jabłuszka dojrzałe w sam raz.

Dziś najczęściej - guma lub kwas.

Od nawozów wieś zgłupiała,

cepy dawniej tylko miała

zdrowe zboże sprzedawała.

Rozpuszczalna kawa

w smaku nie ciekawa.

Jakże łatwo ludzie nabierać się dają,

jak chleb bywał smaczny już nie pamiętają.

Trzeba by pogrozić palcem,

chleb niekiedy i z zakalcem.

Są pośród ziemniaków irysy czy almy?

Pytanie fatalne. Są polskie, jadalne.

Zmieszane, to harde,

rozgotowane, albo są twarde.

Do hodowców

I takie słyszałem gwarki,

że już nie ma smacznej skwarki.

Chude dzisiaj nawet świnie,

już nie zależy im na słoninie.

A kurczaki mają krwiaki,

bo jest ubój byle jaki.

Forsy mi szkoda,

bo w szynce woda.

Z mych obserwacji taka ocena:

wszystko przesolone i szynka i cena.

W przewiewie suszona,

zdrowsza szynka niż wędzona.

Rzadki dziś pomidor do końca dojrzały,

nawet w porze letniej, każdy w środku biały.

Wielu już na to ręką dziś machnie,

ja jeszcze pamiętam jak pomidor pachnie.

Podejście to nowe,

wszystkie pomidory już są malinowe.

Dziki łosoś już nie siedzi

w jadłospisie dla gawiedzi,

ledwie starcza dla niedźwiedzi.

Dawniej tanie były dorsze,

dzisiaj drogie są jak Porsche.

Bardzo smaczne pierożki były,

szkoda tylko, że się skończyły.

Strawę krytykujesz, lecz ją krytyku jesz.

O uniwersalność ten wierszyk się prosi,

do innych zjadaczy także się odnosi.

Wolny rynek wolę,

ale tylko wtedy,

gdy nad sobą ma kontrolę.

Z organami kontroli

i tak niestety bywa,

aby częściej ściągać karę,

nie jest ona zbyt dotkliwa.

Datę ważności sprytnie chowają,

lecz kontrolerzy o to nie dbają.

Tam kolejka, jakieś krzyki,

bo domowe naleśniki.

Mój pęd do nich nie jest dziki,

bo wiem jak smakują

w domu naleśniki.

A smakołyki?

Chemia z fabryki.

Co tam szwedzkie stoły, Kluki, czy Bristole,

najlepiej smakuje przy domowym stole.

Takie wszystko smaczne aż przechodzą dreszcze,

jeszcze - wołam - jeszcze!

Wie to kucharz prawy, że także fantazja rodzajem przyprawy.

W brzuchu wszystko się wymiesza, to kucharza nie pociesza.

Między gości gwarem a zupy wywarem.

Zawsze w pełnej gotowości, coś gotować dla swych gości.

Pracy nawał, każde święta kulinarny to karnawał.

Kluchy twarde, nie nadęte dla kucharza to al dente.

Restaurator? Dla kucharza wydymator.

Podpiera się nosem, lecz walczy z bigosem.

Tak się tylko psu wydaje, że ten panem, co jeść daje.

Jak w niektórych knajpkach

o interes dbają,

węglowodany tylko sprzedają.

I w gościnie zło nie pości.

Chytry oszuka nawet swych gości,

na drugą zaprosi, herbatkę przynosi.

W barze zeżrę, nie narzekam,

w restauracji grymaśnego

udaję człowieka.

I na wyspie Madagaskar

też zrobiła rewolucję

coraz młodsza Mada Gaskar,

nawet lemur Ją tam głaskał.

*

Festiwal maniaków od niedobrych smaków.

Fest ich wal! Tych maniaków od złych smaków.

Trzeba opieprzyć, by smak polepszyć.

*

Żarcie dla nas, czy nieludzkie,

w restauracjach rozstrzygają

też stosunki międzyludzkie.

I jak tu nie uwierzyć w latające talerze,

kiedy Pani Magda do ręki je bierze.

Albo jeden albo drugi

też na niebie sobie lata

lecz dla stołu to jest strata.

*

Przez telefon znacznie lepiej się doradzać,+

gar do głowy nie doleci

a i w kuchni nikt nie będzie ci przeszkadzać.

Chociaż się o to wcale nie proszą,

i spody naczyń kuchenne brudy

w knajpie roznoszą.

Kulinarny jam wyjątek,

oparzę łapę, gdy chłodzę wrzątek.

Gdy mąż upichci, to żona pluje,

tylko dlatego sama gotuje.

Kukiem było na okręcie

kulinarne beztalencie.

Wdepniesz na grabie, to ci kij od nich

na głowę wpadnie.

Nie raz widłami trza dostać w łeb,

by do jedzenia był smaczny chleb.

Dawno Kamyczek zjadł na tym zęby,

nie gęba do miski lecz miska do gęby.

Więc ja większe wolę łychy,

bo się znacznie mniej natrudzę,

kiedy z ciężkiej jadam michy.

I w jedzeniu polepszacze.

Czy to nie są pogarszacze?

Reklama

Strzela w zębach jak petarda,

najlepsza, bo polska,

kielecka musztarda.

*

Przepowiedział to już

Heraklit z Efezu,

nic lepszego już nie będzie

od polskiego majonezu.

Ponoć rzekł to kiedyś duch:

da jednego ciało głowa

dla innego ciało brzuch.

W ludzkich oczach mniej już znaczy,

kto się wstydzi swej postaci.

*

Brzuch nie uwłacza,

więc ja się tylko

śmieję z żarłacza.

Choć myśl by nie chciała,

często to robimy, co miłe dla ciała.

Jedz fast foody,

nie będziesz chudy.

Nie dla niego są paskudy,

więc mahatma bywa chudy.

Po przekroczeniu granic,

każda dieta na nic.

Nie zmniejsza estetyki,

gdy jest częścią etyki.

Już na wadze

skali braknie,

a on łaknie.

Ciągle nowa żarcia transza,

aby nie żreć, on zakansza.

Brzuch nażarty,

z wyobraźni

mózg obdarty.

Trudniej kręci się tyłkami,

tym co podżerają między posiłkami.

Zdrowie nas surowo karze,

gdy zjadamy coś w nadmiarze.

Tak mu urosła bebecha masa,

że nie zaciśnie już kondor pasa.

Na wypadek wszelki

wymienił już żarłok

swój pasek na szelki.

Talia na pępku nie w pasie,

a brzuch na wierzchu zasię.

Wielki brzuch to i zaleta,

postawi na nim kieliszek,

a nawet kotleta.

Ale na plaży,

gdy mu fala gacie zsunie,

nie zauważy.

Spieszą się kółka

jego walizki

z pracy do miski.

Na trzech porcja już na tacy,

przeżerają się rodacy.

Rośnie mu brzuch, gdy je za dwóch,

gdy je za trzech, to już jest grzech.

Nie zatai grzechu wcale

żarłok przy konfesjonale.

Nie dla wszystkich niebo łatwa będzie gratka,

gdy bramę do raju wielka bryła zatka.

Nie starczą żarłoka vota, nie otworzą się szeroko

Niebieskiego Raju wrota.

Głównie w stresie,

wiesz że szkodzi

ale żre się.

Mniej się podobasz

wysokiej sośnie,

gdy brzuszek rośnie.

Zwiększ dystans do michy,

odpoczną ci kichy.

Strawę sobie obrzydzisz,

sylwetki nie zohydzisz.

Brzuch nie rośnie bez przyczyny,

zmniejsz swój dystans do dziewczyny.

Nie przytulisz w tańcu panny

i nie zmieścisz się do wanny.

Gdy kuper mu ciąży,

na światłach nie zdąży.

Każdy kawałeczek,

tłuszczowy wałeczek.

Więc niech i ta uwaga

motywację wspomaga.

W jakości siła nie w objętości,

do słoniny rzekły kości.

Więc kręgosłup nasz najczęściej,

od tłuszczyku woli mięśnie.

Już porzucił trening, nie dobywa szpady,

urosły mu zady.

Energia nie znika, bo czego nie spalisz,

to w sadełko wnika.

Czy musi powstać draka,

gdy usiądzie żarłok

naprzeciw cherlaka?

Otworzono koło Mielca

„Dom Wczasowy dla Chudzielca”,

każdy w siebie tak pakował,

że dom szybko zbankrutował.

Więcej oszczędności

jest z leczenia osób

z nadmiernej ciężkości.

Żarłoka riposta też może być ostra:

tylko tłuszcza się odtłuszcza.

Chociaż szczapa,

lecz nie gapa.

Po sutej kolacji, zaprawionej hecą

godzę się z poduszką, już zmęczony nieco.

Ale furtka skrzypi, drapie coś pod progiem,

ciągle jakiś szelest, że zasnąć nie mogę.

Nagle hałas na tarasie,

do chałupy ktoś wkrada się?

Złe myśli przychodzą do głowy,

coraz pilniej słucham,

sięgam po przycisk napadowy,

lecz śmiechem wybucham,

bo się okazało, że te wszystkie dźwięki

z mego były brzucha.

Tłum to dzika sfora,

kiedy mu brakuje

organizatora.

*

Choć jednostka zdrowa,

nieprzewidywalna

ciżba kolorowa.

*

Bo w tłumie zadyma,

jak fordewind żagle

emocje nadyma.

*

Gdy się znajdziesz kiedyś w tłumie,

nie zapomnij o rozumie.

*

Mało emocji, więcej rozumu,

tym się jednostka różni od tłumu.

Między tłumem a jednostką,

ta różnica nie błahostką.

*

Chciałbym to wyrazić mocniej,

znacznie bardziej niż ziewanie

zaraźliwe są emocje.

Człowiek nerwów kłębowisko,

raz bywa wybitne a raz pośmiewisko.

Tłum tam był wielki mój przyjacielu,

choć przecież ludzi było niewielu.

(Diogenes z Synopy, pzru.)

Nie wywoła zdrowej akcji, kto ulegnie prowokacji.

To także emocjonalne, czasem wręcz i absurdalne,

nie dostrzegać nagminnego, przeceniać incydentalne.

By się zbyt często przed ludźmi nie kajać,

ciągle się człowiek musi uspokajać.

Słowo się wyrwało, cierpi teraz ciało.

Ale niestety są takie bodźce,

co prowokują nasze emocje.

Rozsadzają nas emocje,

bardzo durne zdania obce.

Więcej szkody on przyniesie,

gdy w emocji gniew poniesie.

Bo i rozum szybko znika,

gdy nie trenujemy emocji tłumika.

I emocja też instrument, da się wcześniej tak nastroić,

by w dyskusji już nie broić.

Dobrze wiecie państwo drodzy,

jak wiele traci choleryk

bez nerwów na wodzy.

Obserwujcie polityków,

tych spokojnych, wyważonych

i nerwowych choleryków.

Nawet gdy w tańcu sobie podskoczę,

rozum z emocji moich rechocze.

Każdy człowiek w sobie miewa przeciwnika,

rozum mądrze podpowiada, lecz emocja da mu prztyka.

Nawet gdy rozum nieźle pracuje,

to nam emocja plany marnuje.

Ciało z rozumem nie gada,

gdy w panikę nagle wpada.

Nie zrobi nic składnie,

gdy w panikę wpadnie.

Nad emocjami trudno panować,

gdy masz powody, by się buntować.

Emocje pokonasz, to łatwiej przekonasz.

Dbaj więc by emocji wiosło

za daleko cię nie zniosło.

Na tym się łapię, że nazbyt dużo

pozwalam łapie.

Tak emocje moje grają,

kiedy dyskutuję, łapy mi latają.

Głowę chętnie drapią, na klawiszach grają,

błogosławią, grożą, arbuza trzymają,

spokojnych położeń te łapska nie znają.

Czasem gest też bardzo wzruszy,

wystarczy patrzeć i zatkać uszy.

Gdy na słowa są protesty,

wtedy więcej znaczą gesty.

Przewaga łapy nad brzydkim słowem bywa przemożna,

łapę umyjesz, brudnego słowa cofnąć nie można.

Gdy myśl łapa zastępuje,

zaraz ktoś mnie zamatuje.

Traci także gapa,

gdy umowę podpisuje

nie rozum lecz łapa.

W stosunku do łapy rozum często się opóźnia,

ale to go właśnie od automatu odróżnia.

Gdzie trzeba szybko, łapa się nadaje,

a tam, gdzie mądrze rozum się przydaje.

Co łapa zepsuje, rozum reperuje.

Wie to łapa wyćwiczona,

w który klawisz ma uderzyć,

rozum więcej ma swobody,

by się z emocjami mierzyć.

Nie wyrazisz w muzyce uczuć bez rzemiosła

lecz z samym rzemiosłem muzyka nie wzniosła.

Więcej wiedzy złapie, kto lubi przesuwać

swą łapę po mapie.

Więcej władzy złapie — zaraz da po łapie.

Dla rozumu i emocji

łapa z gębą to organy

wykonawcze,

od rozumu to zależy,

które z nich są bardziej sprawcze.

Tak więc myślmy zatem:

rozum profesorem,

łapa automatem.

Życia nie poprawia

łapa, co przemawia.

Nikt ją za to nie pochwali,

kiedy łapa, co przemawia,

z nienawiścią w pulpit wali.

Takiej łapy, takiej złości,

tylko można pozazdrościć.

Żebrak czy fundacja podobna ich akcja,

żebrak woli żebrać a fundacja zebrać,

pozycja tylko zależy od sposobu wyciągania

łapy do halerzy.

To też nam umyka,

z jakim wdziękiem błąd wytyka

paluszek prawnika.

Nowych wyzwań nie bierzesz,

to doświadczeń nie zbierzesz.

Kto się nie boi i dużo dłubie

więcej wyskubie.

Boją się głupki, doświadczeni ci,

co z drobnych ranek zdrapują strupki.

Weźcie przykład z lekarza,

pierwszy raz operuje,

choć wie jak się naraża.

Jesteśmy jak małe dzieci,

rozum wie, że światła nie ma,

łapa do kontaktu leci.

Przytykała pchła psiej łapie,

że za bardzo ciało drapie.

Maluch niesforny albo fajtłapa,

słowo do bicia lepsze niż łapa,

Więcej udręki od słów niż ręki.

Dziecko się uczy, wtedy gdy maca,

błąd go wzbogaca.

Niech nie służą do gadania.

Dorosłym do pieszczot,

dzieciom do macania.

Gadać potrafi,

choć nie ma gęby,

łapa do łapy.

*

To z powodu łapczywości,

tyle w świecie jest podłości.

Z żebra Adama stworzona dama,

potem ta dama rodzi Adama.

Dziecię się zachwyca,

gdy tata zarabia,

mama daje cyca.

Po to ma łapy i głowę,

aby zarobić na siebie,

także na drugą połowę.

Taki układ bardzo zdrowy,

żona kupuje, mąż bagażowy.

Drugiej połowie ambicja fika,

chętnie zarobi też na grosika,

lecz wtedy dziecko jej się wymyka.

W domu dzieci, żona i teściowa,

w pracy umowa tylko śmieciowa.

Pozycja mężczyzny

stąd się wywodzi, że dzieci nie rodzi.

Jemu łatwiej, nie wybiera,

kobieta ma gorzej, dzieci lub kariera,

lecz gdy się zanadto karierą przejmuje,

na starość dziecko jej nie szanuje.

Czy dobrze to, czy źle, niech ktoś rozsądzi,

gdy chłop w robocie, baba w domu rządzi.

Wiedzą to starzy i młodzi,

tylko wtedy jest rodzina,

gdy choć jedno z dwojga rodzi.

I od żony też zależy, by mieć męża jak należy.

W męskich mózgach wiedzy bity ubijają nam kobity.

Małżeństwo trwałe tworzy chłop z kobitą,

planetą żona, mąż jej satelitą.

Grawitacja słaba, to winna i baba,

bywa też kobita, której nie wystarcza

jeden satelita.

Kobieta bez męża nie jest niedołężna,

mężczyzna bez żony - dętka bez opony.

Mówta co chceta,

gniazdo swe bronić rolą faceta.

Nie przeczy męskości

trwanie przy wartości.

I to się także czasami zdarza,

że i żona zrobi z męża pantoflarza,

żona tańczy a mąż niańczy.

*

Matriarchatu dola okrutna,

zostanie tylko nam rola trutnia.

O spółce z o.o.

Źle się żyje z taką żoną,

co odpowiedzialność ma ograniczoną.

Konto zadłużone,

mąż kredytu już nie spłaca,

obciążają żonę.

Męża nie zdominujesz,

gdy źle go wychowujesz.

Nie każda to lubi a nawet nie umie,

dać mężowi w dziób, gdy skończy się ślub.

Gdy mąż twój się byczy,

to go wyprowadzaj

jak pieska na smyczy.

Życie mu doskwiera, gdy żona hetera,

za drobiazg dziękuje, kto jej nie zepsuje.

Wyje, gdy się nie napije,

źle się z takim mężem żyje.

W niedzielny wieczór zawsze zalany,

rankiem do łóżka jest przyspawany.

Rób mu wtedy żono poniedziałek lany.

Los błogosławiony,

gdyś u boku mądrej żony.

Mądra nie zawodzi,

pozwala się mądrzyć,

ale za nos wodzi.

Aby się nie czuł mąż ciemiężony,

musi by mądre i ciemię żony.

Chata nie bogata,

gdy żona pyskata.

Nie osiądzie na mieliźnie

ani nie zdryfuje,

gdy kądziel miecza pilnuje.

Wzrusza nas jej dbałość

o małżeństwa trwałość.

W garach żony kuper,

a mąż Gary Cooper.

Obyczaj to piękny, nowy,

oświadczyny na Kasprowym.

Choć to dziwne trochę było,

w restauracji „Na Rozdrożu”

ich wesele się odbyło.

Lecz nic złego młodym się nie przytrafiło.

Ślub nie rozdroże,

więc wspólną ścieżką prowadź ich Boże!

Szacunek błędem jest obarczony,

choć ją szanujesz, nie słuchasz żony.

Bardzo kocha i szanuje, tylko czasem se folguje.

Twojej żony piękna nóżka, pchasz się do cudzego łóżka.

Wraca do żony grzechem znużony.

Różne są też czułe słowa,

dla Wańkowicza żona króliczek,

dla innego żona krowa.

Synka woli mieć przy sobie,

to go odstręcza młodej osobie.

I wyrachowana też chce poznać pana.

Zaufaj kobietom, co przed ślubem wadą,

w małżeństwie zaletą.

Problemy wzmacniają, drobiazgi skłócają.

Sprawy oczywiste dla myślących gości,

a dla niemyślących są w podświadomości.

Głupiemu nie dane małżeństwo udane.

To zakaz bigamii

dostarcza powodów

do częstych rozwodów.

*

Jakie w głowie neurony, tak traktuje swoje żony.

I w sposobie rozstawania, też kulturę widać drania.

Choć już po rozwodzie, brzydkie słowa w modzie.

Czasów znamię, że to chłopy popierają monogamię.

Bo gdy wielu bab część z nich by łakło,

to dla większości kobiet by brakło.

Przejmą władzę feministki to narzucą poligamię.

Z nie jedną żoną zatańczy twista,

matrymonialny recydywista.

Niejeden uczony na pasku u żony.

Niech z tym się liczy, na komórkowej

jest przecież smyczy.

GPS-em może zostać namierzony,

czy w robocie, czy u cudzej siedzi żony.

Pomysł dobry, wyważony,

żon pilnować będą drony.

Partnerstwo atrapą,

przypieczętowane

tylko kocią łapą.

*

Nowy obyczaj nie dla wszystkich darem,

bo gdy partnerem, bez zobowiązań,

to wszędzie ma harem.

*

Małżeństwo pod ochroną prawa,

przyjęciem odpowiedzialności,

kocia łapa egoizmem,

świadectwem niedojrzałości.

*

Bo to od niego tylko zależy,

czy jedynie gościem,

czy członkiem rodziny.

*

Tylko papużki te nierozłączki,

wierne także bez obrączki.

Partner apodyktyczny, pryska nastrój liryczny.

Ambicja fika, idylla znika. To także złości,

ambicje większe od możliwości.

Nie przekraczaj granic w kłótni,

lepiej drzemkę sobie utnij.

Życie w stresie, to nie w twoim interesie.

Gdy na uwagę brzydką ochota,

bierz przykład z kota.

Kot się nie złości, że w rybie ości.

Z upływem lat

szanujesz za zalety,

nie dostrzegasz wad.

Laurka dla rubinowców.

Gratulujemy Wam Kochani

za Szczęśliwe Przepłynięcie,

Ryczącej Czterdziestki

w tym samym okręcie.

Pochwała rodzinnego stołu

Stół rodzinę integruje, rodzic dzieci wychowuje.

Przy nim dyskusje, debaty i reprymenda od taty.

Z rodzicami pospołu uczą się dzieci obsługi stołu.

Przy nim się uczą kultury spożycia i grzecznego bycia.

Jednym słowem stół, to elegancki i pracowity wół.

Gniazdem jest i skrzydłem, taki stół dla dzieci,

z tatką i mamidłem.

Bywa też, że muł pizzę zamawia

na świąteczny stół.

Obiad ćpa, w telewizor gały pcha.

Do business woman.

Nie sporządzi w domu śledzi,

w katakumbach z dziećmi siedzi.

Na szczęście komuna

tylko w rodzinie

ma opiekuna.

Najczulszy komplement w mej chacie?

Ach ty wariacie!

W złośliwe uwagi mej żony nie wierzcie,

bo czuję się przy niej, jak jabłuszko w cieście.

Wiedziała natura

jaki cykl dziecku dać,

ssać, trawić, kupa, spać.

Gdy ból głodu w sobie czuje,

protest songiem alarmuje.

Wtedy pchełka z pieska drwi,

kiedy piesek smacznie śpi.

A na ciałku dziecka pchełka nie pożyje,

bo go tata z mamą myje.

O urwisie.

Wszędzie chce być i wszystko go kręci,

taki ruchliwy jak kropla rtęci.

Często się zdarzy

łobuzi uśmiech na jego twarzy.

Najpierw kapiszon bardzo nabroi,

a potem wdziękiem tatę rozbroi.

O dziecięcej szczerości.

Ojciec ciszy towarzyszy, chociaż dzwonek to on słyszy.

Tata mówi, że go nie ma lecz ja myślę, że to ściema.

W kontrowersje Brzechwa raczej się nie wdawał,

ze skutków krytyki sprawę sobie zdawał,

zbyt poważni byli dla niego dorośli,

a i ze szczerości też dawno wyrośli.

Przypomniało mu się, co kiedyś usłyszał

w zatłoczonym autobusie:

„jak mi nie kupisz tej pięknej lalki

to powiem mamie, że nasikałeś do umywalki”. (pzru)

Znowu wielka draka, zepsuta zabawka,

trzeba ją oddać do reperaka.

Josiołek, gjochówka, dziecinna to mówka.

Peleton dyndoni! Pewnie tata dzwoni.

Holkopter leci! Piękne są słowa malutkich dzieci.

Gadać nie umie ale rozumie.

Jakie ono jeszcze głupie,

racji niema, nogą tupie.

O rozmowie kwiatka z kwiatem:

więcej by było na nim miłości,

gdyby to kwiatki rządziły światem.

Kiedy w rodzinie wiele jest dzieci,

domowe kino za darmo leci.

Światełka gasną, gdy dzieci zasną.

Ptakom nie zbrzydło

w bluszczu poidło.

*

Śpiewy i wzloty, to dla samiczki

miłe zaloty.

Przynosi jej robaki, kleszcze,

ona szczebiocze jeszcze, jeszcze !

Więc wieszaj budki, by każdy ptaszek

miał swoje gniazdko, a nad nim daszek.

Większe ptaszyska też trzeba pocieszać,

dziuple na drzewach należy im wieszać.

Smakoszem wiśni

także jest ptak,

na przykład szpak.

Na meszki, komary, najlepszy jest laur

na przykład tamborek,

z którego opada przeźroczysty worek.

Wycinany stare drzewa,

dokarmiamy latem ptaki,

potem gryzą nas robaki.

Kiedyś jabłko się jadło z robakiem, nie myte, w całości,

dziś go się myje, piecze, na ciele wysypka nam gości.

Nowoczesny plan jest taki, że my mamy żreć robaki.

A dań jest tyle, glisty, stonogi, kleszcze, motyle.

Mnie nie złapią na owada, ja nie ryba i nie kluska,

wolę gdy mi w miskę wpada, właśnie ryba albo kluska.

Za często się wzbudzasz, życie swe utrudzasz.

Dużo rzeczy na raz macasz,

stresem po tym to przypłacasz.

Swe hobby, koniki traktuj jak terapię,

mniej ci życie nerwy zdrapie.

Nic stopniowo, wszystko nagle i nerwowo.

Bo przede wszystkim trzeba mieć zdrowy

układ nerwowy. Naucz się wpływać

na swój stan ducha.

Miarą sukcesu, jak najmniej stresu.

nie wpuścisz choroby do swojego brzucha.

Wszystko ekspresem,

specem, prezesem i właścicielem,

potem się zastanawia,

czemu mu lekarz w ciało

często implanty wstawia.

Życie schodzi na psy,

kiedy w naszych ciałach

psują się synapsy.

Ponoć rzekł to imć Zagłoba,

że od głowy pochodzi

prawie każda choroba.

Może i to się ziści,

że wymyśli Apotex

lek przeciw nienawiści.

Pani magister, ciało apteczne,

sprzedaje leki na życie wieczne.

Pachnie lekami a mąż by wolał

żeby pachniała kosmetykami.

By niszczyć wirusa drania,

musi mieć lekarz zacięcie

do takiego polowania.

Już pocieszmy nieboraka,

bo niedługo będzie można

z nanorurki strzelać w raka.

Choć to nie jest nanorurka

ale jakim konformizmem

może się pochwalić macierzysta komórka.

Antypatii to nie czują

do nowego środowiska

pięknie się przystosowują.

Gruchają już o tym na dachu gołębie,

że i sztuczna trzustka w sztucznym zębie będzie.

Kardiologom to przyświeca,

by sterować mięśniem serca,

jak silnikiem w aucie świeca.

Niedługo przyrządy

zastąpią narządy.

A nadzieję wspiera teza,

zamiast mózgu też proteza.

Wiele człek po sobie zostawi atrakcji,

zwłaszcza po kremacji.

Do domatora

Zakochanego w chałupie

wszystko boli albo łupie,

bo twe mięśnie stary druhu,

bolą właśnie z braku ruchu.

*

Wszystko się psuje, co nie pracuje.

Do ruchu wstręt a potem stent.

Dobry lekarz, z poglądem zdrowym,

człowieka leczy, nie choroby.

*

Powołanie ma on boskie,

gdy wyczujesz u lekarza,

tą zwyczajną, ludzką troskę.

Sanus Per Aquam - zdrowie przez wodę.

Nie zaszkodzi zdrowiu, nie szkodzi urodzie

dobry węglowodan i igraszki w wodzie.

Kto nie spaceruje, to swojego zdrowia

w SPA nie zaceruje.

Życie to ruch jest a ruch to zdrowie

leżąc na sofie, tak myślę sobie.

Życie jest ruchem, a ruch to jest czas,

gdyby czas stanął nie byłoby nas.

W moim życiu także męka,

on pracuje a ja stękam.

(pzru)

Hipochondryk

zdrowie leczy,

to mu skrzeczy.

Kiedy nas leczą, najwięcej cierpień lekarze dają,

na eliksir młodości receptury nie mają,

tylko starość przedłużają.

Sztuczne leki w ciebie pchają,

już o naturze zapominają.

Miłe w dotyku, stają w przełyku.

Lepsze zioła z łąki niż tabletek strąki.

Młodym Pan Bóg fory daje,

w wieczór padnie na poduszkę,

energiczny rano wstaje.

Brak już sił, by w dzień się zmęczyć,

to się w nocy muszę męczyć.

Dawniej łatwiej było zasnąć przy nokturnie,

dziś zasypianie z kawą kojarzy mi się durnie.

*

Poduszka rzecz nie obca dla niskociśnieniowca.

Jak stary budzik jestem, ciągle nastawiany,

gdy mnie nie nakręcą, zawsze żem zaspany.

Czasem nielogiczny zegar biologiczny,

bo zdrowych ludzi pęcherz nie budzi.

Trzeba się natrudzić, aby w lepszych porach

zechciał nas ululać albo też obudzić.

*

Lecz mój zegar już zepsuty.

I dla czasu i do walca

dawniej dawał też mi/nuty.

Kiedy słońce mniej nas łechce,

witamina D w tabletce.

Więcej pij pan! I tu sporo jest cynizmu.

Lekarz mnie namawia do alkoholizmu?

Dłużej żyje ten, kto docenia sen, oraz ruch i tlen.

Mózg się leni, gdy się mózgu niedotleni.

Zaletę ma także rura wydechowa,

tlen cię oszołomi, to pod nią się chowaj.

Kto swoich myśli nie uspokoi, to go Morfeusz snem nie ukoi.

Na sen krótszy czas czekania, zachęć płuca do ziewania.

Zrób to dokładnie, rozluźnij mięśnie, niech broda spadnie.

Brzuchem oddychaj, płucem dopychaj, dłuuugo wydychaj,

powtórzeń nie licz, niech to nie trudzi, ranek cię zbudzi.

Do stomatologa.

Spece od próchnicy to wielcy dłużnicy,

pozbawiają atrakcji speców od ekstrakcji,

nie dość że zadawał ból, to mu jeszcze za to bul.

*

Zęby nie wieczne, kto nie dba o nie,

to zawsze mleczne.

W nocy i we dnie, ciągle się psują

trzonowe, przednie.

*

Do protetyka

Zmienił w gębie topografię,

dobrze gadać nie potrafię.

Do immunologa.

Dla serca osierdzie to też miłosierdzie,

jest jak kołyska, smar dla łożyska.

Do okulisty.

Z radości aż kipię,

kiedy znowu na świat

ostrym okiem łypię.

*

Zapisał sztuczne, ciut byłem zły,

dotąd myślałem, że są darmowe

przynajmniej łzy. Z radości skaczę,

a dzięki sztucznym nawet popłaczę.

W kolejkach się pęta,

czy to wyraz troski

o zdrowie pacjenta?

*

Na fundusz zdrowia sami płacimy, każdy to przyzna,

lecz nam wmawiają, że ta opieka to darowizna.

Więc to chyba cwane lejce, byś cierpliwie stał w kolejce.

*

Kolejki męczące, nie osoby przed tobą

lecz lata, miesiące.

Choroba nie czeka,

więc żal mi człowieka.

*

Na Powązki przyszło pismo,

że w kolejce jest już blisko.

I Radziwiłł nie zadziwił.

Przekonywać nie muszę,

inne leki na ciało,

całkiem inne na duszę.

Tak sobie myśli czasem jegomość,

częściej niż ciało cierpi świadomość.

Już ledwie on dyszy,

gdy tylko prognozę

o upałach słyszy.

Jest taka brać,

co na zapas

lubi się bać.

Bada się, diagnozuje,

gdy już bardzo choruje.

Nie wie po co są latawce,

wolne skrzydło, nawet w klatce.

Nie doskwiera brak wolności

gdy jej nie ma w świadomości.

Mógłby, lecz się nie bada,

to forsa na leczenie

niech takiemu przepada.

Nie szanował się w młodości,

na Służbę Zdrowia teraz się złości.

Może bardziej się opłaca, pacjent płaci, budżet zwraca

jednak trochę niech kosztuje, forsę wyjmuje, nie symuluje.

Bardzo nie lubię być pacjentem,

płacę, bo wolę być klientem.

Bywa i taki, co źle traktuje,

choć ci kieszeń wydrenuje.

Przy moim łóżku swojej powagi

to nie okazuj — lecz lecz mnie, lekarzu.

Zażalenie.

Na zdjęcie szwów się wybrałem,

fotografii nie dostałem.

I pacjent się natnie, badania państwowe,

wyniki prywatnie.

Dualizm? Sorry! Tą cechę mają,

głównie profesory.

Trochę jest kanciarzy nawet wśród lekarzy.

Zdrowie to nielojalny adiutant życia,

w walce o niezależność sił nam użycza,

lecz gdy już ją mamy, to nas ogranicza.

Dewajtis stary, niedługo kipnie a jeszcze na nim młody liść zipie.

Drzewu to człowiek nie dorównuje, po sześćdziesiątce nie owocuje.

Śmierci się boi a gdy umiera, leży nie stoi.

*

Ale byłoby wszeteczne życie, gdyby było wieczne.

Kto greckich mitów nie zna, to tutaj się dowie,

jak wszeteczni byli na Olimpie bogowie.

Życia Natura nie podtrzymuje,

tylko gatunkiem się opiekuje.

Darmo nie powinno być leczone

zdrowie przez ludzi lekceważone.